நாம் காணும் உலகம்தான் உண்மையான உலகமா?

இந்தியத் தத்துவம், மேலைத்தத்துவம், மனித உணர்வு பற்றிய ஓர் எளிய அறிமுகம்.

நமது வீட்டின் ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்க்கும்போது ஒரு மரம் தெரிகிறது. அதன் கிளைகளில் பறவைகள் அமர்ந்திருக்கின்றன. சாலையில் மனிதர்கள் நடந்துசெல்கிறார்கள். வானத்தில் மேகங்கள் நகர்கின்றன. இவற்றையெல்லாம் பார்க்கும்போது நமக்கு எந்தச் சந்தேகமும் எழுவதில்லை. ஏனென்றால் அவை நம் கண்களுக்கு முன்னால் இருக்கின்றன. ஆனால் யாராவது நம்மிடம் வந்து, "நீங்கள் பார்க்கும் அந்த மரம் உண்மையில் எப்படி இருக்கிறது என்று உங்களுக்குத் தெரியுமா?" என்று கேட்டால் என்ன பதில் சொல்வோம்? மரம் நம் கண்களுக்கு முன்னால் இருக்கும்போது அதில் சந்தேகப்படுவதற்கு என்ன இருக்கிறது என்றுதான் தோன்றும்.

ஆனால் அந்த மனிதர் இன்னொரு கேள்வியைக் கேட்கிறார். அதே மரத்தை ஒரு பறவை பார்க்கும்போதும், ஒரு பூச்சி பார்க்கும்போதும், நாம் பார்க்கும்போதும் ஒரே மாதிரியாகத்தான் தெரியுமா? இப்போது சற்றுச் சிந்திக்க வேண்டியிருக்கிறது. அந்த மரம் ஒன்றுதான். ஆனால் அதை உணரும் உயிரினங்கள் வெவ்வேறு. அவற்றின் கண்களும் புலன்களும் வெவ்வேறு. அப்படியானால் நமது கண்களுக்குத் தெரியும் தோற்றமே அந்த மரத்தின் முழுமையான உண்மையா? அல்லது நாம் அறிந்துகொள்வதற்கு அப்பாலும் அதற்கு ஒரு தன்மை இருக்கிறதா?

இத்தகைய கேள்விகள்தான் தத்துவத்தின் தொடக்கம். தத்துவம் என்றவுடன் நம்மில் பலருக்கு நினைவுக்கு வருபவை கடவுள், ஆன்மா, மறுபிறவி, மோட்சம் போன்ற சொற்கள்தான். ஆனால் தத்துவம் இவற்றுடன் மட்டும் தொடர்புடையதல்ல. நாம் எப்படிச் சிந்திக்கிறோம், ஒரு விஷயம் உண்மை என்று எப்படி முடிவு செய்கிறோம், நன்மை தீமைகளை எப்படித் தீர்மானிக்கிறோம், நான் என்பவன் யார் என்பதெல்லாம் தத்துவத்தின் கேள்விகளே. நாம் தெரிந்துகொண்டதாக நினைக்கும் விஷயங்களையே மீண்டும் கேள்விக்கு உட்படுத்துவதுதான் தத்துவத்தின் முக்கியமான பணிகளில் ஒன்று.

தெரிந்துகொள்வதும் புரிந்துகொள்வதும் ஒன்றல்ல

பள்ளியில் படிக்கும்போது வரலாற்றில் அரசர்களின் பெயர்களையும், அறிவியலில் விதிகளையும், கணிதத்தில் சூத்திரங்களையும் மனப்பாடம் செய்திருப்போம். ஆனால் பத்து ஆண்டுகள் கழித்து அவற்றில் எத்தனை விஷயங்கள் நமக்கு நினைவில் இருக்கின்றன? பெரும்பாலானவற்றை மறந்திருப்போம். இதற்குக் காரணம் நமது நினைவாற்றல் குறைவாக இருப்பது மட்டுமல்ல. பலவற்றை நாம் தேர்வுக்காகப் படித்தோம். அவற்றைப் பற்றிச் சொந்தமாகச் சிந்திக்கவோ நமது வாழ்க்கையுடன் தொடர்புபடுத்திப் புரிந்துகொள்ளவோ முயன்றிருக்க மாட்டோம்.

தத்துவத்தையும் இப்படித்தான் பலர் கற்றுக்கொள்கிறார்கள். சாக்ரடீஸ் என்ன சொன்னார், பிளேட்டோ என்ன சொன்னார், அரிஸ்டாட்டில் என்ன சொன்னார் என்று தொடங்கி ஒவ்வொரு தத்துவஞானியின் கருத்துகளையும் வரிசையாகப் படிக்கிறார்கள். இந்தியத் தத்துவத்தைப் படிக்கும்போது சங்கரர் என்ன சொன்னார், ராமானுஜர் என்ன சொன்னார், மற்றவர்கள் அவர்களை எப்படி மறுத்தார்கள் என்பதையெல்லாம் தெரிந்துகொள்கிறார்கள். இவை பயனுள்ள தகவல்கள்தான். ஆனால் இந்தத் தகவல்களுக்கும் நமது சொந்தச் சிந்தனைக்கும் தொடர்பில்லாவிட்டால் அவை விரைவில் மறந்துபோகலாம்.

இதற்கு மாற்றாக இன்னொரு வழி இருக்கிறது. முதலில் நமக்கு ஒரு கேள்வி எழ வேண்டும். அந்தக் கேள்விக்கான விடையைத் தேடும்போது தத்துவஞானிகள் என்ன சொன்னார்கள் என்பதை அறிந்துகொள்ள வேண்டும். உதாரணமாக, நாம் வாழ்க்கையில் எடுக்கும் முடிவுகள் உண்மையிலேயே நம்முடைய முடிவுகளா, அல்லது நமது வளர்ப்பு, சமூகம், பழக்கவழக்கங்கள் ஆகியவற்றால் தீர்மானிக்கப்படுபவையா என்ற சந்தேகம் ஒருவருக்கு எழுவதாக வைத்துக்கொள்வோம். இந்தக் கேள்வியை மனதில் வைத்துக்கொண்டு ஒரு தத்துவ நூலைப் படிக்கும்போது அதிலிருக்கும் கருத்துகள் வெறும் தகவல்களாகத் தோன்றாது. நமது வாழ்க்கையுடன் தொடர்புடையதாக மாறிவிடும்.

எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் தமது உரையில் வலியுறுத்தும் முக்கியமான கருத்தும் இதுதான். தத்துவத்தை வரலாற்றுத் தகவல்களின் தொகுப்பாக மட்டும் கற்றுக்கொள்வதைவிட, அதன் மையமான கேள்விகளிலிருந்து தொடங்குவது சிந்தனையைத் தூண்டும் என்கிறார். ஆரம்பத்தில் அந்தக் கேள்விகள் நமக்குக் குழப்பத்தை ஏற்படுத்தலாம். இதுவரை உறுதியாக நம்பியிருந்த சில கருத்துகள்கூட அசையத் தொடங்கலாம். ஆனால் அந்தக் குழப்பமே நம்மைச் சிந்திக்க வைக்கிறது. புரிந்துகொள்ள முடியாத ஒன்றை எதிர்கொள்ளும்போதுதான் அதைப் புரிந்துகொள்வதற்கான முயற்சியும் தொடங்குகிறது.

நாம் பார்க்கும் பொருளை எப்படி அறிந்துகொள்கிறோம்?

நம் கண்களுக்கு முன்னால் ஒரு ஜன்னல் இருக்கிறது என்று வைத்துக்கொள்வோம். அது ஜன்னல் என்று நமக்கு எப்படித் தெரிகிறது? கண்ணால் பார்த்ததால்தான் என்று உடனே சொல்லிவிடலாம். ஆனால் அது மட்டுமே காரணமல்ல. ஏற்கெனவே நாம் பல ஜன்னல்களைப் பார்த்திருக்கிறோம். ஜன்னல் எப்படி இருக்கும், அது எதற்குப் பயன்படும் என்ற அறிவு நமக்கு இருக்கிறது. அந்தப் பழைய அறிவையும் தற்போதைய காட்சியையும் இணைத்துத்தான் இது ஜன்னல் என்ற முடிவுக்கு வருகிறோம்.

இப்போது இதுவரை ஜன்னலே பார்த்திராத ஒரு மனிதரிடம் அதைக் காட்டுவதாகக் கற்பனை செய்யுங்கள். அவரால் அதன் நிறத்தையும் வடிவத்தையும் பார்க்க முடியும். ஆனால் அந்தப் பொருள் ஜன்னல் என்பதையோ அதன் பயன்பாட்டையோ உடனடியாக அறிந்துகொள்ள முடியாமல் போகலாம். நமக்கு மிகவும் சாதாரணமாகத் தெரியும் ஒரு பொருளைக்கூட அறிந்துகொள்வதற்கு ஏற்கெனவே பெற்ற அனுபவங்களும் அறிவும் உதவுகின்றன. அப்படியானால் ஒரு பொருளைப் பார்ப்பதும் அந்தப் பொருள் என்ன என்பதை அறிந்துகொள்வதும் ஒன்றல்ல.

இந்தியத் தத்துவத்தில் பிரத்தியட்சம் என்பது புலன்கள் வழியாக நேரடியாக அறிதலைக் குறிக்கிறது. அனுமானம் என்பது கிடைத்த தகவல்களைக் கொண்டு ஒன்றை ஊகித்தறிவதாகும். ஒரு பொருளை அறிந்துகொள்வதில் புலன்களுக்கும், முன் அனுபவங்களுக்கும், அனுமானத்திற்கும் என்ன தொடர்பு என்பது இந்தியத் தத்துவ மரபுகளில் விரிவாக விவாதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. நாம் பார்க்கும் அனைத்தும் பொய் என்பது இதன் பொருளல்ல. மாறாக, உலகத்தை நாம் புரிந்துகொள்ளும்போது நமது மனமும் நினைவுகளும் முன் அனுபவங்களும் அதில் முக்கியமான பங்கு வகிக்கின்றன என்பதுதான் இங்கு கவனிக்க வேண்டியது.

இந்தக் கேள்வியை இன்னும் விரிவுபடுத்திப் பார்க்கலாம். ஒரு தோட்டத்தில் ஒரு மனிதரும், பறவையும், வௌவாலும், தேனீயும் இருக்கின்றன. அனைத்தும் ஒரே தோட்டத்தில்தான் இருக்கின்றன. ஆனால் அவை அந்தத் தோட்டத்தை உணரும் விதம் ஒன்றல்ல. மனிதர்களால் பார்க்க முடியாத சில புறஊதாக் கதிர்களைத் தேனீக்களால் உணர முடியும். பல வௌவால் இனங்கள் எதிரொலிகளைப் பயன்படுத்தித் தங்கள் சுற்றுப்புறத்தை அறிகின்றன. சில பறவைகளின் பார்வைத்திறனும் மனிதர்களுடைய பார்வையிலிருந்து வேறுபடுகிறது. இவை ஒவ்வொன்றும் ஒரே சுற்றுப்புறத்தை வெவ்வேறு புலன்களின் வழியாக அறிந்துகொள்கின்றன.

அப்படியானால் அந்தத் தோட்டம் உண்மையில் எப்படி இருக்கிறது? மனிதன் பார்ப்பதுபோலவா, தேனீ உணர்வதுபோலவா, வௌவால் அறிந்துகொள்வதுபோலவா? இவற்றில் ஏதாவது ஒன்றை மட்டும் உலகத்தின் முழுமையான தோற்றம் என்று சொல்ல முடியுமா? ஒவ்வொரு உயிரினமும் வெவ்வேறு உலகத்தை உணர்கிறது என்பதற்காக அவை தனித்தனி இயற்பியல் உலகங்களை உருவாக்குகின்றன என்று பொருளல்ல. ஆனால் ஒரே உலகத்தைப் பற்றிய அவற்றின் அனுபவங்கள் வேறுபடுகின்றன என்பது முக்கியமான உண்மை.

இதிலிருந்து இன்னொரு கேள்வி எழுகிறது. நமது புலன்களுக்கு அப்பால் இருக்கும் உலகத்தை, அந்தப் புலன்களின் உதவியில்லாமல் அறிந்துகொள்ள முடியுமா? மேலைத்தத்துவத்தில் இம்மானுவேல் கான்ட் போன்ற சிந்தனையாளர்கள் ஆராய்ந்த முக்கியமான பிரச்சினைகளில் இதுவும் ஒன்று. உலகத்தை நாம் அப்படியே அறிகிறோமா, அல்லது நமது மனத்தின் அமைப்பு வழியாகத்தான் அறிகிறோமா என்ற கேள்வி அவருடைய தத்துவத்தில் முக்கியமான இடத்தைப் பெறுகிறது.

'நான்' என்பவன் உண்மையில் யார்?

இதுவரை நமக்கு வெளியே இருக்கும் உலகத்தைப் பற்றிச் சிந்தித்தோம். இப்போது அந்த உலகத்தைப் பார்க்கும் நம்மையே பற்றிச் சிந்திப்போம். நமது குழந்தைப் பருவத்தை நினைத்துப் பார்த்தால் அப்போது இருந்த உடலுக்கும் இப்போதைய உடலுக்கும் ஏராளமான வேறுபாடுகள் இருக்கும். நமது விருப்பங்கள், அறிவு, பழக்கங்கள், எண்ணங்கள் எல்லாமே மாறியிருக்கும். இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்த நம்மையும் இப்போதைய நம்மையும் ஒப்பிட்டால் இரண்டு வெவ்வேறு மனிதர்களைப் போலக்கூடத் தோன்றலாம். ஆனாலும் இருவரையும் நாம் "நான்" என்றுதான் அழைக்கிறோம்.

உடல் மாறுகிறது, நினைவுகள் மாறுகின்றன, நமது குணங்களும் நம்பிக்கைகளும்கூட மாறுகின்றன. இவ்வளவு மாற்றங்கள் நிகழ்ந்தாலும் தொடர்ந்து நம்மை ஒரே மனிதராக உணர்கிறோம். இந்தத் தொடர்ச்சிக்குக் காரணம் என்ன? நமது உடலா, நினைவுகளா, அல்லது இவற்றையெல்லாம் அனுபவிக்கும் ஏதோ ஒரு தன்மையா? இதுதான் தத்துவத்தில் தன்னிலை அல்லது Self பற்றிய முக்கியமான கேள்வி.

இதனுடன் தொடர்புடைய மற்றொரு முக்கியமான கருத்து நனவுணர்வு அல்லது Consciousness. நாம் ஒரு காட்சியைப் பார்க்கிறோம், ஒரு சத்தத்தைக் கேட்கிறோம், மகிழ்ச்சியையோ துக்கத்தையோ அனுபவிக்கிறோம். இவற்றைப் பற்றிய தகவல்கள் நமது மூளையில் செயலாக்கப்படுவது மட்டுமல்லாமல், அவை நமக்கு அனுபவமாகவும் இருக்கின்றன. அந்தத் தனிப்பட்ட அனுபவத்தின் இயல்பு என்ன என்பதைத்தான் நனவுணர்வு பற்றிய தத்துவம் ஆராய்கிறது.

உதாரணமாக, ஒரு கணினியுடன் இணைக்கப்பட்ட கேமராவால் ஒரு மரத்தின் படத்தைப் பதிவுசெய்ய முடியும். செயற்கை நுண்ணறிவால் அந்தப் படத்தில் இருப்பது மரம் என்று அடையாளம் காண முடியும். ஆனால் தகவலைச் செயலாக்குவதற்கும் ஒரு காட்சியை உள்ளிருந்து அனுபவிப்பதற்கும் என்ன தொடர்பு இருக்கிறது? நமது மூளையில் நரம்பணுக்கள் செயல்படுகின்றன என்பது அறிவியலுக்குத் தெரியும். ஆனால் அந்தச் செயல்பாடுகளிலிருந்து தனிப்பட்ட அனுபவம் எவ்வாறு தோன்றுகிறது என்பதற்கு இன்னும் முழுமையான விளக்கம் கிடைக்கவில்லை. இதுபோன்ற கேள்விகளில்தான் நரம்பியல் அறிவியலும் தத்துவமும் ஒன்றையொன்று சந்திக்கின்றன.

தனிமனிதனுக்கும் பிரபஞ்சத்துக்கும் என்ன உறவு?

இந்தியத் தத்துவத்தைப் பற்றிப் பேசும்போது பிரம்மம், ஆத்மா, பிரகிருதி, புருஷன் போன்ற சொற்கள் அடிக்கடி வருகின்றன. இவற்றைக் கேட்டவுடன் மிகவும் கடினமான விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசுகிறோம் என்று நினைக்க வேண்டியதில்லை. முதலில் ஒரு காட்டைக் கற்பனை செய்து பார்ப்போம். அந்தக் காட்டில் ஆயிரக்கணக்கான மரங்கள் இருக்கின்றன. ஒவ்வொரு மரமும் தனித்தனியானது. அதே நேரத்தில் எல்லா மரங்களும் ஒன்றாக இணைந்து ஒரு காட்டின் பகுதியாக இருக்கின்றன.

ஒரு மரத்துக்கும் அந்தக் காட்டுக்கும் என்ன உறவு? காடு அந்த மரத்தின் வளர்ச்சியை எப்படிப் பாதிக்கிறது? அதேபோல் ஒவ்வொரு மரமும் காட்டின் அமைப்பில் என்ன பங்கு வகிக்கிறது? இந்த எளிய உதாரணத்தை மனதில் வைத்துக்கொண்டு இன்னும் பெரிய அளவில் சிந்திக்கலாம். ஒரு மனிதருக்கும் ஒட்டுமொத்தப் பிரபஞ்சத்துக்கும் என்ன உறவு? தனிமனிதன் என்பது பிரபஞ்சத்தின் ஒரு பகுதி மட்டும்தானா? அல்லது அவனுடைய உணர்வுக்கும் பிரபஞ்சத்தை அவன் அறிந்துகொள்வதற்கும் இன்னும் ஆழமான தொடர்பு இருக்கிறதா?

இத்தகைய கேள்விகளை இந்தியத் தத்துவத்தின் பல்வேறு மரபுகள் வெவ்வேறு விதமாக அணுகியிருக்கின்றன. அத்வைத வேதாந்தத்தில் பிரம்மம் என்பது இறுதி மெய்ம்மையைக் குறிக்கிறது. ஆத்மா என்பதன் இயல்பையும் பிரம்மத்துடனான அதன் உறவையும் அத்வைதம் ஆராய்கிறது. இரண்டும் அடிப்படையில் வேறல்ல என்பது அதன் மையக் கருத்து. சாங்கியத் தத்துவத்தில் பிரகிருதி என்பது இயற்கையின் மூல அடிப்படையையும், புருஷன் என்பது உணர்வுடைய சாட்சித் தன்மையையும் குறிக்கின்றன. இவை இரண்டும் வேறுபட்ட அடிப்படைகள் என்று சாங்கியம் கருதுகிறது.

இந்த இரண்டு மரபுகளும் ஒரே விளக்கத்தைத் தருவதில்லை. ஆனால் இரண்டுமே மனிதனுக்கும் உலகத்துக்கும் உள்ள உறவைப் புரிந்துகொள்ள முயல்கின்றன. நாம் யார், நாம் காணும் உலகத்துக்கும் நமக்கும் என்ன தொடர்பு, ஒட்டுமொத்த இருப்பில் தனிமனிதனுக்கு என்ன இடம் போன்ற கேள்விகளைப் பல நூற்றாண்டுகளாக இந்தியச் சிந்தனையாளர்கள் ஆராய்ந்திருக்கிறார்கள். காடு, மரம் என்ற உதாரணம் இந்த உறவைப் புரிந்துகொள்ள உதவும் தொடக்கம் மட்டுமே. அதுவே இந்தத் தத்துவங்களின் முழுமையான விளக்கம் அல்ல.

இந்தியத் தத்துவமும் மேலைத்தத்துவமும்

எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் தமது உரையில் முன்வைக்கும் முக்கியமான கருத்துகளில் ஒன்று இந்தியத் தத்துவத்திற்கும் மேலைத்தத்துவத்திற்கும் இடையிலான வேறுபாடு. அவருடைய பார்வையில், மேலைத்தத்துவம் வரலாற்றில் இயற்பியல், உயிரியல், கணிதம், மொழியியல், சமூக அறிவியல் போன்ற பல துறைகளுடன் தொடர்புகொண்டு விரிவடைந்திருக்கிறது. ஒருகாலத்தில் இயற்கை எப்படி இயங்குகிறது என்பதே தத்துவத்தின் முக்கியமான கேள்விகளில் ஒன்றாக இருந்தது. பின்னர் அந்தக் கேள்விகளைத் தனித்தனியாக ஆராய்வதற்கான அறிவியல் துறைகள் உருவாகின. இதனால் தத்துவத்திற்கும் அறிவியலுக்கும் இடையிலான உறவும் தொடர்ந்து மாறிக்கொண்டே வந்திருக்கிறது.

மாறாக, இந்தியத் தத்துவத்தின் குறிப்பாக வேதாந்த மரபுகள், மெய்ம்மை, ஆன்மா, உலகம், விடுதலை போன்ற அடிப்படைக் கேள்விகளில் மிக நுணுக்கமாகக் கவனம் செலுத்தியிருப்பதாக அவர் விளக்குகிறார். இந்தியத் தத்துவம் ஒரு குறிப்பிட்ட வரலாற்றுக் காலத்திற்குப் பிறகு புதிய வளர்ச்சிகளை அதிகம் பெறவில்லை என்பதும் அவருடைய மதிப்பீடு. ஆனால் இதை அனைவராலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட வரலாற்று முடிவாகக் கருத வேண்டியதில்லை. இந்தியத் தத்துவத்தில் தர்க்கம், அறிவறிதல், மொழி, இயற்கை, அறவியல் போன்ற பல துறைகளைச் சார்ந்த சிந்தனைகளும் வளர்ந்திருக்கின்றன. இந்திய, மேலை மரபுகள் இரண்டுமே ஒரே மாதிரியான சிந்தனைகளைக் கொண்ட ஒற்றை அமைப்புகள் அல்ல.

ஜெயமோகனின் உரையிலிருந்து நாம் எடுத்துக்கொள்ளக்கூடிய முக்கியமான கருத்து வேறு. இந்தியத் தத்துவத்தை நமது சமகாலக் கேள்விகளுடன் தொடர்புபடுத்திப் புதிதாக வாசிக்க வேண்டும் என்பதுதான் அது. ஆத்மா என்ற சொல்லை ஒரு மத நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் மட்டுமே அணுகாமல், தன்னிலை அல்லது நனவுணர்வு பற்றிய தத்துவக் கேள்விகளுடனும் இணைத்து ஆராயலாம் என்கிறார். அதேபோல் பிரம்மத்துக்கும் ஆத்மாவுக்கும் உள்ள உறவை, ஒட்டுமொத்தத்துக்கும் அதன் பகுதிக்கும் உள்ள உறவு என்ற கோணத்திலும் சிந்திக்கலாம். இவ்வாறு அணுகும்போது பழைய நூல்கள் இன்றைய மனிதனுக்கும் புதிய கேள்விகளை எழுப்பக்கூடும்.

அதே நேரத்தில் இந்தியத் தத்துவத்தின் சொற்களையும் மேலைத்தத்துவத்தின் சொற்களையும் ஒன்றுக்கொன்று நேரடியான மாற்றாகப் பயன்படுத்திவிடக் கூடாது. இரண்டு மரபுகளிலும் ஒத்த கருத்துகள் இருந்தாலும் அவற்றின் பொருளிலும் பின்னணியிலும் முக்கியமான வேறுபாடுகள் இருக்கலாம். அந்த வேறுபாடுகளைப் புரிந்துகொள்வதும் தத்துவக் கல்வியின் ஒரு பகுதிதான்.

நம்புவதற்கும் புரிந்துகொள்வதற்கும் உள்ள வேறுபாடு

ஒருவர் நம்மிடம் வந்து, "இதுதான் உண்மை. ஏனென்றால் நமது முன்னோர்கள் இப்படித்தான் சொல்லியிருக்கிறார்கள்" என்று கூறுவதாக வைத்துக்கொள்வோம். அதை நாம் நம்பி ஏற்றுக்கொள்ளலாம். ஆனால் இன்னொருவர், "முன்னோர்கள் சொன்னார்கள் என்பதற்காகவே அது உண்மை என்று எப்படி முடிவு செய்வது?" என்று கேட்கலாம். இரண்டாவது மனிதர் முன்னோர்களை அவமதிக்கவில்லை. அவர்கள் சொன்ன கருத்து எந்த அடிப்படையில் அமைந்திருக்கிறது என்பதை அறிந்துகொள்ள விரும்புகிறார். இதுதான் நம்பிக்கையாக ஒன்றை ஏற்றுக்கொள்வதற்கும் தத்துவ விசாரணையின் மூலம் அதைப் புரிந்துகொள்ள முயல்வதற்கும் உள்ள முக்கியமான வேறுபாடு.

உதாரணமாக, ஒருவர் மறுபிறவியை நம்பலாம். இன்னொருவர் மறுபிறவி என்றால் என்ன, ஒருவருடைய நினைவுகள் இல்லாமல் அவரே மீண்டும் பிறக்கிறார் என்று எப்படிச் சொல்ல முடியும் என்றெல்லாம் கேட்கலாம். முதல் மனிதருக்கு நம்பிக்கை போதுமானதாக இருக்கலாம். இரண்டாவது மனிதருக்கு மேலும் விளக்கம் தேவைப்படுகிறது. இதில் ஒருவர் உயர்ந்தவர், மற்றொருவர் தாழ்ந்தவர் என்று பொருளல்ல. மனிதர்களுக்கு வெவ்வேறு அணுகுமுறைகள் இருக்கலாம். நம்பிக்கையும் பகுத்தறிவும் சில நேரங்களில் ஒன்றோடொன்று இணைந்தும் செயல்படலாம்.

ஆனால் ஒரு கருத்தை நம்புவதோடு நிறுத்திக்கொள்ளாமல் அது ஏன் உண்மை என்று அறிய விரும்பும்போது தத்துவ விசாரணை தொடங்குகிறது. ஒரு கருத்தை யார் சொன்னார்கள் என்பதைவிட, அவர்கள் சொல்வதற்கான காரணம் என்ன என்பதை ஆராய்வதே இங்கு முக்கியமாகிறது. சங்கரரோ, ராமானுஜரோ, பிளேட்டோவோ, கான்ட்டோ யாராக இருந்தாலும் அவர்களுடைய கருத்துகளைக் கேள்விக்கு உட்படுத்த முடியும். அப்படிக் கேள்வி கேட்பதாலேயே அவர்களுடைய சிந்தனைகளின் மதிப்பு குறைந்துவிடாது. மாறாக, அவர்கள் என்ன சொல்ல முயன்றார்கள் என்பதை இன்னும் ஆழமாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

இத்தனை தத்துவங்களும் நம் வாழ்க்கைக்கு எப்படிப் பயன்படும்?

உலகம் என்றால் என்ன, நான் யார், உண்மை என்றால் என்ன போன்ற கேள்விகளைக் கேட்டுக்கொண்டிருப்பதால் நமது அன்றாட வாழ்க்கையில் என்ன மாற்றம் ஏற்படும் என்று தோன்றலாம். இதைப் புரிந்துகொள்ள ஒரு சாதாரண நிகழ்வை எடுத்துக்கொள்வோம். நமது நண்பர் ஒருவர் வழக்கத்திற்கு மாறாக நம்மிடம் பேசாமல் இருக்கிறார். உடனே நமது மனதில், அவருக்கு நம்மைப் பிடிக்கவில்லை என்ற எண்ணம் எழுகிறது. அந்த எண்ணம் சிறிது நேரத்தில் கோபமாகவோ வருத்தமாகவோ மாறிவிடுகிறது.

இப்போது நாம் முன்பு பேசிய தத்துவக் கேள்வியை நினைவுபடுத்திக்கொள்வோம். நாம் அறிந்தது உண்மையா, அல்லது நமது அனுமானமா? நண்பர் பேசவில்லை என்பது நாம் கவனித்த நிகழ்வு. அவருக்கு நம்மைப் பிடிக்கவில்லை என்பது அந்த நிகழ்வுக்கு நாம் கொடுத்த விளக்கம். இந்த இரண்டும் ஒன்றல்ல. அவருக்கு வேறு ஏதாவது பிரச்சினை இருக்கலாம். அவர் நம்மைக் கவனிக்காமல் சென்றிருக்கலாம். இன்னும் பல காரணங்கள் இருக்கலாம். ஆனால் நம்முடைய முதல் அனுமானத்தையே உண்மை என்று ஏற்றுக்கொண்டதால் தேவையற்ற மனக்குழப்பம் உருவாகிறது.

இதேபோல் வாழ்க்கையில் ஒரு தோல்வி ஏற்படும்போது, "நான் தோல்வியடைந்தேன்" என்று நினைப்பதற்கும் "நான் ஒரு தோல்வியாளன்" என்று நினைப்பதற்கும் பெரிய வித்தியாசம் இருக்கிறது. முதல் வாக்கியம் ஒரு நிகழ்வைக் குறிக்கிறது. இரண்டாவது வாக்கியம் அந்த நிகழ்வையே நமது முழு அடையாளமாக மாற்றிவிடுகிறது. ஒரு நிகழ்வுக்கும் அதைப் பற்றிய நமது விளக்கத்திற்கும் உள்ள வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்வது இத்தகைய இடங்களில் உதவலாம்.

தத்துவம் நமது எல்லாப் பிரச்சினைகளுக்கும் உடனடித் தீர்வு தரும் என்று சொல்ல முடியாது. ஆனால் ஒரு பிரச்சினையை நாம் அணுகும் விதத்தை மாற்ற முடியும். நமது எண்ணங்கள் அனைத்தும் உண்மைகள் அல்ல என்பதையும், நாம் உறுதியாக நம்பும் கருத்துகளுக்குக்கூட மாற்று விளக்கங்கள் இருக்கலாம் என்பதையும் உணர்த்த முடியும். சில நேரங்களில் ஒரு புதிய விடையைவிட, நாம் இதுவரை கேட்காத ஒரு கேள்வி அதிகப் பயனுள்ளதாக இருக்கலாம்.

நமது சொந்தச் சிந்தனையைத் தேடி...

தத்துவம் படிக்க வேண்டும் என்றால் முதலில் நூற்றுக்கணக்கான நூல்களைப் படிக்க வேண்டியதில்லை. நமது அன்றாட அனுபவங்களைச் சற்றுக் கவனித்தாலே போதும். நமக்கு மிகவும் உறுதியாகத் தெரியும் என்று நினைக்கும் ஒரு விஷயத்தை எடுத்துக்கொண்டு, அது உண்மை என்று நமக்கு எப்படித் தெரியும், நாம் அதை ஏன் நம்புகிறோம், அதற்கு மாறான விளக்கம் இருக்க முடியுமா என்று சிந்தித்துப் பார்க்கலாம். நாம் கொண்டிருக்கும் கருத்துகளில் எத்தனை நம்முடைய சொந்தச் சிந்தனையிலிருந்து உருவானவை, எத்தனை மற்றவர்களிடமிருந்து பெற்றுக்கொண்டவை என்ற கேள்விகூட நம்மைப் புதிய திசையில் சிந்திக்க வைக்கலாம்.

இத்தகைய கேள்விகளுக்கு ஆரம்பத்திலேயே விடை கிடைத்துவிடாது. சில நேரங்களில் மேலும் குழப்பம் ஏற்படலாம். ஆனால் அந்தக் குழப்பம் எப்போதும் தவறான அறிகுறி அல்ல. இதுவரை நாம் சந்தேகிக்காத ஒன்றைப் புதிதாக ஆராயத் தொடங்கியிருக்கிறோம் என்பதற்கான அறிகுறியாகவும் இருக்கலாம். அந்தக் கேள்வியைத் தொடர்ந்து சிந்திப்பதும், பிறர் முன்வைத்த விளக்கங்களைப் படிப்பதும், அவற்றை ஏற்றும் மறுத்தும் ஆராய்வதும்தான் தத்துவத்தைக் கற்றுக்கொள்வதற்கான ஒரு வழி.

நாம் பிறந்ததிலிருந்து உலகத்தைப் பற்றிய பல கருத்துகளைப் பெற்றுக்கொண்டிருக்கிறோம். நமது பெற்றோர், ஆசிரியர்கள், நண்பர்கள், சமூகம், மதம், கல்வி ஆகியவை உலகத்தைப் புரிந்துகொள்வதற்கான வழிகளை நமக்குக் கொடுத்திருக்கின்றன. அவற்றின் உதவியால்தான் நாம் வாழ்கிறோம். ஆனால் ஒருநாள், இதுவரை உண்மை என்று நம்பியவை அனைத்தையும் நாமே சிந்தித்துப் புரிந்துகொண்டிருக்கிறோமா என்ற கேள்வி எழலாம். அந்தக் கேள்வியிலிருந்து ஒரு புதிய பயணம் தொடங்கலாம்.

அந்தப் பயணத்திற்கு இந்தியத் தத்துவமும் உதவலாம். மேலைத்தத்துவமும் உதவலாம். அறிவியலும் இலக்கியமும் உதவலாம். எந்த மரபைச் சேர்ந்த கருத்தாக இருந்தாலும் அதை அறிந்துகொள்வதும், புரிந்துகொள்வதும், தேவைப்பட்டால் கேள்விக்கு உட்படுத்துவதும் நமது சிந்தனையை விரிவாக்கும். தத்துவத்தின் நோக்கம் எல்லாவற்றையும் சந்தேகித்துக்கொண்டே இருப்பது மட்டுமல்ல. நாம் ஏற்றுக்கொள்ளும் கருத்துகளை ஏன் ஏற்றுக்கொள்கிறோம் என்பதைத் தெளிவாகப் புரிந்துகொள்வதும் அதன் முக்கியமான நோக்கம்.

மற்றவர்கள் காட்டிய பாதையில் நடப்பதற்கும், அந்தப் பாதை எங்கே செல்கிறது என்று அறிந்துகொண்டு நடப்பதற்கும் வித்தியாசம் இருக்கிறது. அந்த வித்தியாசத்தை உணர உதவும் ஒரு வழிதான் தத்துவம்.

இந்தக் கட்டுரை எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் இந்தியத் தத்துவம் மற்றும் மேலைத்தத்துவம் பற்றிய உரையை அடிப்படையாகக் கொண்டு, தொடக்கநிலை வாசகர்களுக்காக எளிமைப்படுத்தி எழுதப்பட்டது. உரையில் இடம்பெறும் கருத்துகளுடன் அவற்றை விளக்குவதற்கான கூடுதல் உதாரணங்களும் சேர்க்கப்பட்டுள்ளன.

மூலக் காணொளி: https://youtu.be/NlNIoHHINGk