அந்தத் தெருவில் இருந்த தேநீர்க் கடையில் ஒரு விசித்திரமான பழக்கம் இருந்தது.
கடை எவ்வளவு கூட்டமாக இருந்தாலும், ஜன்னலோரத்தில் இருந்த அந்தப் பழைய மர நாற்காலியில் மட்டும் யாரும் அமரக் கூடாது.
"அண்ணே, இங்க உட்காரலாமா?"
"வேற இடத்துல உட்காருங்க தம்பி."
"ஏன்? யாராவது வரப்போறாங்களா?"
"இல்ல."
"அப்புறம் ஏன்?"
கடைக்காரர் செல்வம் பதில் சொல்லவில்லை. வழக்கம்போலத் தேநீர் ஆற்றத் தொடங்கினார்.
அந்த நாற்காலி அங்கே இருபத்தேழு ஆண்டுகளாக இருந்தது.
அதன் ஒரு கால் சற்றுக் குட்டையாக இருந்ததால், கீழே மடித்த காகிதம் ஒன்று வைக்கப்பட்டிருந்தது. கைப்பிடியில் பழைய கீறல்கள். பின்புறத்தில் மங்கிப்போன நீல வண்ணம்.
மற்றவர்களுக்கு அது ஒரு பழைய நாற்காலி.
செல்வத்திற்கு அப்படியல்ல.
ஒரு மழைக்கால மாலையில், பன்னிரண்டு வயதுச் சிறுமி ஒருத்தி கடைக்குள் ஓடி வந்தாள்.
"தாத்தா, மழை நிக்கிற வரைக்கும் இங்க இருக்கலாமா?"
"இரும்மா. அந்தப் பக்கம் நனையாம உட்காரு."
அவள் பெயர் நிலா.
பள்ளிக்கூடம் முடிந்து வீட்டிற்குச் செல்லும் வழியில் மழையிடம் மாட்டிக்கொண்டிருந்தாள்.
கடையின் ஓரத்தில் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்த பழைய புத்தகங்களைப் பார்த்தாள்.
"தாத்தா, இதெல்லாம் யாரோட புத்தகம்?"
"என் வீட்டுக்காரியோடது."
"அவங்க எங்கே?"
"இப்ப இல்லம்மா."
நிலா அதற்கு மேல் எதுவும் கேட்கவில்லை.
ஒரு புத்தகத்தை எடுத்துப் புரட்டினாள்.
"தாத்தா, இதை நான் படிக்கலாமா?"
"படிம்மா."
நிலா சத்தமாக வாசிக்கத் தொடங்கினாள்.
முதலில் செல்வம் அதைக் கவனிக்கவில்லை. ஆனால் சில வரிகளுக்குப் பிறகு, அவர் கையிலிருந்த தேநீர் வடிகட்டி அப்படியே நின்றுவிட்டது.
அது அவருக்குப் பழக்கமான கதை.
பல வருடங்களுக்கு முன்பு, அதே கடையில், அதே மழைச் சத்தத்துக்கு நடுவில், அவருடைய மனைவி மங்கை வாசித்த கதை.
மங்கை அருகிலிருந்த பள்ளியில் ஆசிரியையாக இருந்தாள்.
மாலை நேரங்களில் கடைக்கு வந்து அந்த நாற்காலியில் அமர்ந்து புத்தகம் வாசிப்பாள்.
செல்வத்திற்குப் படிக்கத் தெரியாது.
ஆனால் கதைகள் கேட்பது அவருக்கு மிகவும் பிடிக்கும்.
"ஏங்க, நீங்களும் கொஞ்சம் படிக்கக் கத்துக்கலாமே?" என்று மங்கை அடிக்கடி கேட்பாள்.
"நீ படிச்சுக் காட்டுறியே. அப்புறம் எனக்கு எதுக்கு?"
"நான் இல்லாதப்போ?"
"நீ எங்க போகப்போற?"
அதற்கு மங்கை சிரித்துவிடுவாள்.
அந்தச் சிரிப்பு நின்று ஆறு வருடங்களாகிவிட்டன.
"தாத்தா!"
நிலாவின் குரலில் செல்வம் நினைவுகளிலிருந்து மீண்டார்.
"என்னம்மா?"
"கதை முடிஞ்சிடுச்சு. இன்னொரு கதை படிக்கவா?"
செல்வம் அவளைப் பார்த்தார்.
"நாளைக்கும் வருவியா?"
"வருவேன் தாத்தா. ஆனா நாளைக்கு மழை வராதே!"
"மழை வராட்டியும் வா."
அடுத்த நாள் நிலா வந்தாள்.
அதற்கு அடுத்த நாளும் வந்தாள்.
சில நாட்களில் அவளுடைய நண்பர்களும் வரத் தொடங்கினர்.
மாலை நேரங்களில் அந்தச் சிறிய தேநீர்க் கடையில் கதைகள் ஒலிக்கத் தொடங்கின.
தேநீர் குடிக்க வந்தவர்கள் சில நிமிடங்கள் கூடுதலாக அமர்ந்தார்கள்.
ஆட்டோ ஓட்டுநர் ஒருவர் தினமும் ஒரு கதையைக் கேட்டுவிட்டுச் சென்றார்.
எதிர்வீட்டு மூதாட்டி தன் பேரனையும் அழைத்து வந்தாள்.
செல்வம் எப்போதும் போலத் தேநீர் ஆற்றிக் கொண்டிருந்தார்.
ஆனால் இப்போது அவருடைய முகத்தில் அவ்வப்போது ஒரு புன்னகை தோன்றியது.
ஒருநாள் நிலா கேட்டாள்.
"தாத்தா, அந்த நாற்காலியில மட்டும் ஏன் யாரையும் உட்கார விடமாட்டீங்க?"
செல்வம் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தார்.
பிறகு மெதுவாகச் சொன்னார்.
"அதுலதான் என் மங்கை உட்கார்ந்து கதை படிப்பா."
"அப்போ அது பாட்டியோட நாற்காலியா?"
"ஆமாம்மா."
நிலா அந்த நாற்காலியைப் பார்த்தாள்.
"தாத்தா, பாட்டி இருந்திருந்தா, நாங்க இங்க கதை படிக்கிறதப் பார்த்து சந்தோஷப்பட்டிருப்பாங்க இல்ல?"
செல்வம் தலையசைத்தார்.
"ரொம்பச் சந்தோஷப்பட்டிருப்பா."
"அப்போ நான் அந்த நாற்காலியில உட்கார்ந்து படிக்கட்டுமா?"
அவர் பதில் சொல்லவில்லை.
ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்த்தார்.
மழை பெய்துகொண்டிருந்தது.
அதே மழை.
அதே ஜன்னல்.
அதே நாற்காலி.
ஆனால் கதை படிக்க ஒரு புதிய குரல் காத்திருந்தது.
செல்வம் நாற்காலியின் அருகே சென்றார்.
கீழே மடித்து வைக்கப்பட்டிருந்த காகிதத்தைச் சரிசெய்தார்.
நாற்காலியில் படிந்திருந்த தூசியைத் தன் துண்டால் துடைத்தார்.
பிறகு நிலாவைப் பார்த்துச் சொன்னார்.
"உட்காரும்மா."
நிலா மகிழ்ச்சியாக அமர்ந்து புத்தகத்தைத் திறந்தாள்.
"தாத்தா, இன்னைக்கு என்ன கதை படிக்கட்டும்?"
செல்வம் சிரித்தார்.
"உனக்குப் பிடிச்ச கதையையே படி."
அன்று முதன்முறையாக அந்த நாற்காலியில் வேறொருவர் அமர்ந்திருந்தார்.
செல்வத்திற்கு மங்கையின் நினைவு மறைந்துவிடவில்லை.
அவள் இல்லாத துயரமும் குறைந்துவிடவில்லை.
ஆனால் ஆறு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அந்த நாற்காலியைப் பார்க்கும்போது அவருக்குத் தோன்றியது வெறுமை மட்டுமல்ல.
ஒரு சிறுமியின் குரல்.
ஒரு புத்தகத்தின் மணம்.
மழை விழும் ஓசை.
அவற்றுக்கு நடுவே, எங்கோ மங்கையின் சிரிப்பும்.
சில மனிதர்கள் நம்மைவிட்டுப் போய்விடுகிறார்கள். ஆனால் அவர்கள் நேசித்தவற்றை நாம் தொடர்ந்து நேசிக்கும்போது, அவர்கள் விட்டுச் சென்ற வாழ்க்கை மட்டும் முடிந்துவிடுவதில்லை.