பழமையானதெல்லாம் காலாவதியானதா? நாம் மறந்துபோன இந்தியச் சிந்தனை மரபு!

எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் அவர்கள், இந்தியத் தத்துவ மரபுகள், நம்முடைய கல்விமுறை, சுயசிந்தனையின் அவசியம் ஆகியவை குறித்து ஆற்றிய உரையில் பல முக்கியமான கேள்விகளை முன்வைக்கிறார். பழமையான சிந்தனைகள் காலாவதியாகிவிடுமா? நம்முடைய அறிவு மரபுகளை நாம் ஏன் அறிந்துகொள்ளவில்லை? உண்மையான தத்துவக் கல்வி என்பது என்ன? அவருடைய உரையில் இடம்பெற்ற கருத்துகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு, அவற்றை எளிமையாகப் புரிந்துகொள்ளும் முயற்சியே இக்கட்டுரை.

ஒரு சிந்தனை பழமையானது என்பதாலேயே அது பயனற்றதாகிவிடுமா? ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக மனிதர்கள் எழுப்பிய கேள்விகள் இன்றைய மனிதனுக்குப் பொருந்தாதவையா? நம்முடைய சிந்தனை மரபுகளை நாம் உண்மையிலேயே அறிந்திருக்கிறோமா? இவை வெறும் வரலாற்றுக் கேள்விகள் அல்ல. நம்முடைய அறிவையும், கல்வியையும், சுயமாகச் சிந்திக்கும் திறனையும் பற்றிய அடிப்படையான கேள்விகள்.

ஒரு இளைஞரிடம் இந்தியத் தத்துவம் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, ஆதி சங்கரரின் அத்வைதத் தத்துவம் குறித்த பேச்சு எழுகிறது. உடனே அந்த இளைஞர், "அத்வைதம் போன்றவை பழைய சிந்தனைகள். இன்றைய நவீன உலகில் அவற்றைப் பற்றிப் பேசுவதால் என்ன பயன்?" என்று கேட்கிறார்.

அவரிடம் ஒரு கேள்வி முன்வைக்கப்படுகிறது. "அப்படியானால் அரிஸ்டாட்டிலின் சிந்தனைகளும் காலாவதியாகிவிட்டனவா? அவருடைய ஆசிரியரான பிளேட்டோவின் சிந்தனைகளும் இன்று தேவையற்றவையா?"

இந்தக் கேள்விக்கு அவ்வளவு எளிதாகப் பதில் சொல்ல முடியவில்லை. ஏனென்றால், பிளேட்டோவும் அரிஸ்டாட்டிலும் வாழ்ந்து இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு மேலாகிவிட்டன. ஆனாலும் அவர்களுடைய சிந்தனைகள் இன்றும் உலகெங்கிலும் உள்ள பல்கலைக்கழகங்களில் கற்பிக்கப்படுகின்றன. அரசியல், அறவியல், தர்க்கவியல், சமூகவியல் என்று பல துறைகளிலும் அவர்களுடைய கருத்துகள் தொடர்ந்து விவாதிக்கப்படுகின்றன.

அப்படியானால், மேற்கத்திய சிந்தனைகள் எவ்வளவு பழமையானவையாக இருந்தாலும் அவற்றை அறிவின் ஒரு பகுதியாக ஏற்றுக்கொள்ளும் நாம், இந்தியச் சிந்தனைகளை மட்டும் பழமையானவை என்று ஒதுக்கிவிடுவது ஏன்?

இந்தக் கேள்வியில்தான் நாம் சிந்திக்க வேண்டிய ஒரு முக்கியமான பிரச்சினை அடங்கியிருக்கிறது.

தத்துவம் என்பது காலாவதியாகும் பொருளல்ல!

நாம் பயன்படுத்தும் தொழில்நுட்பங்கள் காலப்போக்கில் பழையதாகிவிடுகின்றன. ஒருகாலத்தில் மிகச் சிறந்ததாகக் கருதப்பட்ட ஒரு கணினி, சில ஆண்டுகளில் புதிய தொழில்நுட்பங்களால் மாற்றப்படலாம். அறிவியலிலும் புதிய ஆதாரங்கள் கிடைக்கும்போது பழைய விளக்கங்கள் திருத்தப்படுகின்றன அல்லது நிராகரிக்கப்படுகின்றன.

ஆனால் தத்துவத்தை இதே அளவுகோலால் மதிப்பிட முடியாது.

மனிதன் யார்? இந்த உலகத்தின் இயல்பு என்ன? உண்மை என்பது எது? நன்மை, தீமை என்பவற்றை எவ்வாறு தீர்மானிப்பது? நம்முடைய அறிவு எங்கிருந்து வருகிறது? நாம் காணும் உலகமே முழுமையான உண்மையா?

இத்தகைய கேள்விகள் மனித நாகரிகத்தின் தொடக்கத்திலிருந்தே எழுப்பப்பட்டு வருகின்றன. இன்றும் அவற்றிற்கான தேடல் முடிந்துவிடவில்லை.

ஒரு தத்துவ அறிஞர் ஒரு கேள்விக்கு ஒரு பதிலை முன்வைக்கிறார். அவருக்குப் பிறகு வரும் மற்றொருவர் அந்தப் பதிலை மறுத்து வேறொரு விளக்கத்தை அளிக்கிறார். இன்னொருவர் அந்த இரண்டையும் விமர்சித்து மூன்றாவது பார்வையை உருவாக்குகிறார். இப்படித்தான் தத்துவம் வளர்கிறது.

இங்கு ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். ஒரு பழைய தத்துவத்தின் கருத்துகள் தவறாக இருக்கலாம். அதன் விளக்கங்கள் புதிய அறிவின் வெளிச்சத்தில் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதவையாக இருக்கலாம். ஆனால் அதனால் அந்தத் தத்துவம் வரலாற்றிலிருந்தோ அறிவுலகிலிருந்தோ மறைந்துவிடுவதில்லை. அது எழுப்பிய கேள்விகளும், அவற்றுக்கு அளித்த பதில்களும், அவற்றை மறுத்து உருவான புதிய சிந்தனைகளும் தொடர்ந்து ஆய்வுக்குரியவையாக இருக்கின்றன.

ஒரு தத்துவத்தைப் படிப்பது என்பது அதை நம்புவதற்காக மட்டுமல்ல. மனிதன் எவ்வாறு சிந்தித்தான், எவ்வாறு வாதிட்டான், எவ்வாறு உண்மையைத் தேடினான் என்பதைப் புரிந்துகொள்வதற்காகவும் ஆகும்.

இந்தியத் தத்துவம் என்பது ஒரே ஒரு மதத்தின் சிந்தனையல்ல!

இந்தியத் தத்துவம் என்றதும் பலருடைய நினைவுக்கு வருவது வேதங்கள், உபநிடதங்கள், அத்வைதம் போன்ற ஆன்மிக மரபுகள்தான். இந்தியாவில் உருவான எல்லாச் சிந்தனைகளும் கடவுளையும் ஆன்மாவையும் ஏற்றுக்கொண்டவை என்ற எண்ணமும் பரவலாக இருக்கிறது.

ஆனால் இந்தியச் சிந்தனை மரபின் உண்மையான வரலாறு இதைவிடப் பரந்தது.

ஆதி சங்கரர் முன்வைத்த அத்வைதம், இராமானுஜரின் விசிஷ்டாத்வைதம், மத்வரின் துவைதம் ஆகியவை ஒன்றுக்கொன்று வேறுபட்ட தத்துவ விளக்கங்களைக் கொண்டவை. உண்மை என்ன, ஆன்மாவிற்கும் இறைவனுக்கும் உள்ள தொடர்பு என்ன என்பவற்றில் இவை மாறுபட்ட நிலைப்பாடுகளை முன்வைக்கின்றன.

இவற்றோடு இந்தியாவில் முற்றிலும் வேறுபட்ட சிந்தனை மரபுகளும் உருவாகியிருக்கின்றன.

உதாரணமாக, சார்வாகம் அல்லது உலகாயதம் என்று அழைக்கப்படும் மரபு, பொருள்முதல்வாதக் கருத்துகளை முன்வைத்தது. வேதங்களின் அதிகாரத்தையும் மறுபிறப்பு போன்ற நம்பிக்கைகளையும் கேள்விக்குள்ளாக்கியது. நியாயம், வைசேஷிகம் போன்ற மரபுகள் தர்க்கம், அறிவைப் பெறும் வழிமுறைகள், உலகின் இயல்பு ஆகியவற்றைப் பற்றி விரிவாக ஆராய்ந்தன. சாங்கியம், யோகம் போன்றவை மனித அனுபவத்தையும் இயற்கையையும் வெவ்வேறு கோணங்களில் அணுகின.

பௌத்தத் தத்துவ மரபில் நாகார்ஜுனர், அசங்கர், வசுபந்து போன்ற அறிஞர்கள் மிக ஆழமான விவாதங்களை முன்னெடுத்தனர். குறிப்பாக நாகார்ஜுனரின் சிந்தனைகள், பொருள்களின் இயல்பையும் அவற்றின் சார்புத்தன்மையையும் குறித்து தனித்துவமான கேள்விகளை எழுப்பின.

இப்படிப் பல்வேறு கருத்துகள் ஒன்றையொன்று ஏற்றும், மறுத்தும், விமர்சித்தும் வளர்ந்த வரலாறுதான் இந்தியத் தத்துவத்தின் வரலாறு.

இதில் நாம் கவனிக்க வேண்டியது, இந்தியத் தத்துவம் என்பது ஒரே ஒரு முடிவை நோக்கி அனைவரையும் அழைத்துச் செல்லும் சிந்தனை அல்ல என்பதுதான். அதற்குள் பல்வேறு முரண்பாடுகள் இருக்கின்றன. ஒரு மரபு உண்மை என்று வலியுறுத்துவதை மற்றொரு மரபு முற்றிலுமாக மறுக்கிறது.

இந்த வேறுபாடுகள்தான் அதன் அறிவுச் செழுமைக்குச் சான்றாக இருக்கின்றன.

நம்முடைய சிந்தனை மரபை நாம் ஏன் அறிந்துகொள்ளவில்லை?

பிளேட்டோ, அரிஸ்டாட்டில், சாக்ரடீஸ் போன்ற பெயர்களைப் படித்தவர்களாக நம்மில் பலர் இருக்கலாம். ஆனால் பாதராயணர், நாகார்ஜுனர், அசங்கர், வசுபந்து போன்ற இந்தியத் தத்துவ அறிஞர்களைப் பற்றி நம்மில் எத்தனை பேருக்குத் தெரியும்?

அவர்களுடைய பெயர்களைக் கேள்விப்பட்டிருந்தாலும், அவர்கள் முன்வைத்த சிந்தனைகளைப் பற்றி எவ்வளவு அறிந்திருக்கிறோம்?

இது தனிப்பட்ட ஒருவரின் அறியாமையைப் பற்றிய கேள்வி மட்டுமல்ல. நம்முடைய கல்விமுறையில் இந்தியச் சிந்தனை மரபுகளுக்கு எவ்வளவு இடம் அளிக்கப்பட்டிருக்கிறது என்பதையும் சிந்திக்க வேண்டியிருக்கிறது.

நவீனக் கல்வியின் மூலம் உலகளாவிய அறிவையும் மேற்கத்திய சிந்தனைகளையும் அறிந்துகொள்வது மிக அவசியமானது. அதில் எந்தச் சந்தேகமும் இல்லை. ஆனால் நம்முடைய சொந்த அறிவு மரபுகளை அறியாமலேயே கல்வியை நிறைவு செய்வது ஒரு குறைபாடாகவே இருக்கிறது.

ஒரு சமூகத்தின் அறிவு வளர்ச்சி என்பது பிற சமூகங்களின் சிந்தனைகளைப் புரிந்துகொள்வதில் மட்டும் இல்லை. அவற்றோடு உரையாடுவதிலும், அவற்றை விமர்சிப்பதிலும், தன்னுடைய அனுபவங்களிலிருந்து புதிய கருத்துகளை உருவாக்குவதிலும் இருக்கிறது.

நாம் பிறர் உருவாக்கிய கருத்துகளை மட்டுமே கற்றுக்கொண்டு அவற்றைத் திரும்பச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தால், நம்முடைய சுயமான சிந்தனை எப்போது உருவாகும்?

இதற்காக மேற்கத்திய சிந்தனைகளை நிராகரிக்க வேண்டும் என்பதல்ல. மாறாக, மேற்கத்திய சிந்தனைகளையும் இந்தியச் சிந்தனைகளையும் சமமான அறிவார்ந்த ஆர்வத்துடனும் விமர்சனப் பார்வையுடனும் அணுக வேண்டும் என்பதே இங்கு முக்கியமானது.

நம்மைச் சிந்திக்கவிடாமல் தடுக்கும் இரண்டு மனநிலைகள்!

நம்முடைய சிந்தனை மரபுகளை முறையாக அறிந்துகொள்ளாதபோது இரண்டு எதிரெதிரான மனநிலைகள் உருவாகின்றன.

முதலாவது, நம்மிடம் குறிப்பிடத்தக்க சிந்தனைகள் எதுவுமே இல்லை என்ற தாழ்வு மனப்பான்மை.

இந்த மனநிலையைக் கொண்ட ஒருவர், மேற்கத்திய நாடுகளில் உருவாகும் ஒவ்வொரு புதிய சிந்தனையையும் விமர்சனமின்றி ஏற்றுக்கொள்கிறார். அங்கு ஒரு கோட்பாடு புகழ்பெற்றால் அதை உடனடியாகப் பின்பற்றுகிறார். சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு வேறொரு கோட்பாடு பிரபலமானால் அதையும் பின்பற்றத் தொடங்குகிறார்.

ஆனால் அந்தக் கோட்பாடு ஏன் உருவானது, அதற்கு முன்னிருந்த சிந்தனைகளின் குறைபாடுகள் என்ன, அது எந்தப் பிரச்சினைக்குத் தீர்வாக முன்வைக்கப்பட்டது, அதன்மீது எழுந்த விமர்சனங்கள் என்ன என்பவற்றை ஆராய்வதில்லை.

இங்கு சிந்தனை என்பது ஒரு தேடலாக இல்லாமல், வெறும் பின்பற்றுதலாக மாறிவிடுகிறது.

இதற்கு நேர்மாறான இன்னொரு மனநிலையும் இருக்கிறது.

அது, உலகில் உள்ள எல்லா அறிவும் நம்முடைய முன்னோர்களிடமே இருந்துவிட்டது என்ற மிகையான பெருமிதம்.

இன்றைய அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகள் அனைத்தும் பண்டைய நூல்களிலேயே சொல்லப்பட்டுவிட்டன என்றும், உலகில் தோன்றிய எல்லாத் தத்துவங்களுக்கும் நம்மிடமே பதில் இருக்கிறது என்றும் சிலர் நம்புகிறார்கள்.

இதுவும் சுயசிந்தனை அல்ல.

ஏனென்றால் இத்தகைய மனநிலையில் நம்முடைய மரபுகளைப் பற்றி உண்மையாக ஆராய வேண்டிய அவசியமே இல்லாமல் போய்விடுகிறது. எல்லாம் முன்பே கண்டுபிடிக்கப்பட்டுவிட்டது என்றால், இனி நாம் புதிதாக என்ன சிந்திக்கப் போகிறோம்?

ஒருபுறம் நம்மிடம் எதுவுமே இல்லை என்ற தாழ்வு மனப்பான்மை. மறுபுறம் நம்மிடம் இல்லாதது எதுவுமே இல்லை என்ற மிகையான பெருமிதம்.

பார்ப்பதற்கு இவை எதிரெதிரான நிலைப்பாடுகளாகத் தோன்றினாலும், இரண்டுக்கும் ஒரு பொதுவான குறைபாடு இருக்கிறது.

இரண்டுமே உண்மையை ஆராய்வதற்குப் பதிலாக முன்கூட்டியே ஒரு முடிவை நம்புகின்றன.

நம்முடைய மரபில் இருப்பதெல்லாம் சரியானவை அல்ல. அதேபோல, நம்முடைய மரபில் இருப்பதெல்லாம் தவறானவையும் அல்ல.

எது சரி, எது தவறு, எது இன்றும் பயனுள்ளது, எது மாற்றப்பட வேண்டும் என்பதை ஆய்வு செய்வதுதான் உண்மையான அறிவின் அடையாளம்.

தத்துவத்தைப் படிப்பதும் தத்துவார்த்தமாகச் சிந்திப்பதும் ஒன்றல்ல!

நம்முடைய கல்விமுறை பற்றிய இன்னொரு முக்கியமான கேள்வியும் இங்கு எழுகிறது.

ஒருவர் பல தத்துவ நூல்களைப் படித்திருக்கலாம். பல அறிஞர்களின் பெயர்களையும் அவர்கள் கூறிய கருத்துகளையும் மனப்பாடமாக அறிந்திருக்கலாம். தேர்வில் அவற்றை எழுதி உயர்ந்த மதிப்பெண்களும் பெற்றிருக்கலாம்.

ஆனால் அதனால் மட்டும் அவர் தத்துவார்த்தமாகச் சிந்திக்கத் தெரிந்தவர் ஆகிவிடுவாரா?

ஒரு தத்துவத்தைப் பற்றிய தகவல்களை அறிந்திருப்பதற்கும், அந்தத் தத்துவத்தின் வழியாகச் சிந்திப்பதற்கும் பெரிய வேறுபாடு இருக்கிறது.

உதாரணமாக, அத்வைதம் என்ன சொல்கிறது என்பதை ஒருவர் விளக்கலாம். ஆனால் அத்வைதம் ஏன் அந்த முடிவுக்கு வருகிறது, அதன் அடிப்படை வாதங்கள் என்ன, அவற்றை மற்ற தத்துவங்கள் எவ்வாறு மறுக்கின்றன என்ற கேள்விகளை எழுப்பத் தொடங்கும்போதுதான் அவர் உண்மையான தத்துவ விவாதத்திற்குள் நுழைகிறார்.

ஒரு கருத்தை ஏற்றுக்கொள்வதற்கு முன்பு அதற்கான காரணங்களைத் தேடுவதும், அதை மறுப்பதற்கு முன்பு அதன் வலிமையைப் புரிந்துகொள்வதும் தத்துவக் கல்வியின் அடிப்படைப் பண்புகளாக இருக்க வேண்டும்.

இதற்கு நூல்களைப் படிப்பது மட்டும் போதாது. விவாதங்கள், கேள்விகள், மறுப்புகள், விளக்கங்கள் ஆகியவற்றின் வழியாகச் சிந்திக்கும் பயிற்சியும் அவசியம்.

நம்முடைய கல்வியில் தத்துவம் ஒரு பாடமாகக் கற்பிக்கப்படலாம். ஆனால் தத்துவார்த்தமாகச் சிந்திக்கும் திறனை வளர்ப்பதற்கான வாய்ப்புகள் எவ்வளவு இருக்கின்றன என்பதே நாம் கேட்க வேண்டிய கேள்வி.

தத்துவக் கல்வியும் மதக் கல்வியும் ஒன்றா?

இந்தியத் தத்துவங்களை முறையாகக் கற்றுக்கொள்வதில் இன்னொரு சிக்கலும் இருக்கிறது.

நம்முடைய மரபான கல்வி அமைப்புகளில் பல, குறிப்பிட்ட சமயத்தையோ தத்துவ மரபையோ மையமாகக் கொண்டிருக்கின்றன. ஒரு சைவ மரபைச் சேர்ந்த கல்வி அமைப்பு சைவத் தத்துவத்தை முதன்மைப்படுத்தலாம். ஒரு வைணவ மரபைச் சேர்ந்த அமைப்பு வைணவத் தத்துவத்தை முதன்மைப்படுத்தலாம்.

இத்தகைய அமைப்புகள் தங்களுடைய மரபுகளை ஆழமாகக் கற்பிப்பதில் முக்கியப் பங்காற்றியிருக்கின்றன. ஆனால் ஒரு குறிப்பிட்ட மரபை மட்டுமே சரியானது என்று கற்பித்து, மற்ற எல்லா மரபுகளையும் அறிந்துகொள்வதற்கான வாய்ப்பை மறுத்தால், அது முழுமையான தத்துவக் கல்வியாக இருக்க முடியாது.

ஒருவர் அத்வைதத்தை உண்மையாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டுமென்றால், அதை மறுக்கும் துவைதத்தின் வாதங்களையும் அறிந்திருக்க வேண்டும். கடவுளை ஏற்றுக்கொள்ளும் தத்துவங்களைப் படிப்பவர், கடவுளை மறுக்கும் தத்துவங்களின் வாதங்களையும் அறிந்திருக்க வேண்டும்.

ஏனென்றால் தத்துவத்தின் நோக்கம் ஒருவரை ஒரு குறிப்பிட்ட நம்பிக்கைக்கு அழைத்துச் செல்வது மட்டுமல்ல. பல்வேறு வாதங்களைப் புரிந்துகொண்டு, அவற்றைப் பகுத்தாராயும் திறனை வளர்ப்பதுமாகும்.

இத்தகைய கல்வியில் சாதிப் பாகுபாடுகளுக்கோ, தனிநபர் வழிபாட்டிற்கோ, கேள்வி கேட்பதைத் தடுக்கும் அதிகார மனப்பான்மைக்கோ இடமிருக்கக் கூடாது.

ஒரு ஆசிரியரிடம் மரியாதை கொண்டிருப்பது வேறு. அவர் சொல்வதையெல்லாம் கேள்வியின்றி ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்பது வேறு.

கேள்வி கேட்க முடியாத இடத்தில் அறிவு வளர்ச்சியடைவது கடினம்.

நம்முடைய சிந்தனை மரபின் மறுமலர்ச்சி

இந்தியச் சிந்தனை வரலாறு எப்போதும் ஒரே வேகத்தில் வளர்ந்துகொண்டிருந்ததில்லை. பல்வேறு காலகட்டங்களில் அரசியல் மாற்றங்கள், போர்கள், பொருளாதாரச் சீரழிவுகள், சமூக மாற்றங்கள் போன்ற காரணங்களால் அறிவு மரபுகளின் தொடர்ச்சியில் இடையூறுகள் ஏற்பட்டிருக்கின்றன.

அதேநேரத்தில், பல காலகட்டங்களில் புதிய சிந்தனைகளும் மறுமலர்ச்சி முயற்சிகளும் உருவாகியிருக்கின்றன.

நவீன இந்தியாவின் அறிவு மற்றும் சமூக மறுமலர்ச்சியில் சுவாமி விவேகானந்தர், வள்ளலார், நாராயண குரு, மகாத்மா காந்தி போன்றோர் வெவ்வேறு வழிகளில் முக்கியப் பங்காற்றியிருக்கிறார்கள்.

அவர்களுடைய நோக்கங்களும் சிந்தனைகளும் ஒன்றுபோல இருந்ததில்லை. ஆனால் தத்தம் வழிகளில் மனித வாழ்க்கை, சமூகம், அறம், ஆன்மிகம், சமத்துவம் ஆகியவற்றைப் பற்றிய கேள்விகளை அவர்கள் முன்னெடுத்தனர்.

வள்ளலார் உயிர்களிடத்திலான கருணையை வலியுறுத்தினார். நாராயண குரு சாதி அடிப்படையிலான ஏற்றத்தாழ்வுகளை எதிர்த்தார். விவேகானந்தர் இந்திய வேதாந்தச் சிந்தனையை நவீன உலகத்துடன் உரையாடச் செய்தார். காந்தி அறம், அகிம்சை, அரசியல் ஆகியவற்றைத் தொடர்புபடுத்திப் புதிய விவாதங்களை உருவாக்கினார்.

இவர்கள் நமக்கு உணர்த்தும் முக்கியமான செய்தி என்னவென்றால், ஒரு சிந்தனை மரபை உயிர்ப்புடன் வைத்திருப்பது அதை அப்படியே பாதுகாப்பதால் மட்டுமல்ல என்பதுதான். காலத்தின் தேவைகளுக்கேற்ப அதை மறுபரிசீலனை செய்வதிலும், அதன் குறைகளை விமர்சிப்பதிலும், அதிலிருந்து புதிய சிந்தனைகளை உருவாக்குவதிலும் அதன் உயிர்ப்பு இருக்கிறது.

நாம் என்ன செய்ய வேண்டும்?

இன்றைய தலைமுறைக்கு உலகம் முழுவதிலுமுள்ள அறிவை அணுகுவதற்கான வாய்ப்புகள் முன்பைவிட அதிகமாக இருக்கின்றன. இணையத்தின் மூலம் உலகின் பல்வேறு பல்கலைக்கழகங்கள், ஆய்வுகள், நூல்கள், சொற்பொழிவுகள் ஆகியவற்றை அறிந்துகொள்ள முடிகிறது.

இந்த வாய்ப்புகளைப் பயன்படுத்தி நம்முடைய சிந்தனை மரபுகளையும் ஆழமாக அறிந்துகொள்ளலாம்.

ஆனால் அந்தக் கல்வி வெறும் பழம்பெருமையைப் பேசுவதாக இருக்கக்கூடாது.

இந்தியத் தத்துவங்களைப் பற்றிக் கற்பதற்கு ஒருவர் மதநம்பிக்கை கொண்டவராக இருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. கடவுள் நம்பிக்கை இல்லாத ஒருவரும் அத்வைதத்தைப் படிக்கலாம். ஆன்மிகத்தில் ஈடுபாடு கொண்ட ஒருவரும் சார்வாகத்தின் பொருள்முதல்வாதத்தை அறிந்துகொள்ளலாம்.

ஒருவர் தனக்குப் பிடித்த சிந்தனைகளை மட்டுமே படித்துக்கொண்டிருந்தால், அவருடைய அறிவின் எல்லை குறுகிவிடும். தன்னுடைய கருத்துக்கு முற்றிலும் எதிரான ஒரு சிந்தனையைப் புரிந்துகொள்ள முயலும்போதுதான் புதிய பார்வைகள் உருவாகின்றன.

நம்முடைய சிந்தனை மரபுகளைப் பற்றிப் பெருமைப்படுவது தவறல்ல. ஆனால் அந்தப் பெருமை அறிவின் அடிப்படையில் உருவாக வேண்டும். பிறர் கூறியதை நம்புவதால் மட்டுமல்ல, நாமே படித்து, ஆராய்ந்து, கேள்வி கேட்டு உருவாக்கிக்கொண்ட புரிதலிலிருந்து அது வர வேண்டும்.

அதேபோல மேற்கத்தியச் சிந்தனைகளைப் படிப்பது நம்முடைய மரபுகளுக்கு எதிரான செயல் அல்ல. இரண்டையும் அறிந்துகொள்வதன் மூலம்தான் உலக அறிவில் நம்முடைய இடத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

இன்று நமக்குத் தேவையானது கடந்த காலத்தை அப்படியே வழிபடும் மனநிலையோ, கடந்த காலத்தை முற்றிலுமாக நிராகரிக்கும் மனநிலையோ அல்ல.

கடந்த காலத்துடன் அறிவார்ந்த உரையாடலைத் தொடங்கும் மனநிலைதான்.

முடிவாக...

ஒரு மரத்தின் உயரத்தைப் பார்த்து வியக்கும் நாம், அதன் வேர்களைப் பற்றியும் அறிந்திருக்க வேண்டும். ஆனால் வேர்கள் இருப்பதாலேயே மரம் வளர்ந்துவிடுவதில்லை. புதிய கிளைகளும் இலைகளும் உருவாக வேண்டும். காலத்திற்கேற்ப அது தொடர்ந்து வளர வேண்டும்.

நம்முடைய சிந்தனை மரபும் அப்படித்தான்.

ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வாழ்ந்த சிந்தனையாளர்கள் நமக்குப் பல கேள்விகளையும் பதில்களையும் விட்டுச் சென்றிருக்கிறார்கள். அவர்கள் சொன்ன அனைத்தையும் நாம் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியதில்லை. ஆனால் அவர்கள் என்ன சொன்னார்கள் என்பதைக்கூட அறிந்துகொள்ளாமல் அவற்றை நிராகரிப்பதும் சரியான அணுகுமுறை அல்ல.

பழமையானது என்பதாலேயே ஒரு கருத்து உண்மையாகிவிடாது. அதேபோலப் பழமையானது என்பதாலேயே அது பொய்யாகவும் ஆகிவிடாது.

ஒரு கருத்தின் மதிப்பை அதன் வயது தீர்மானிப்பதில்லை. அதன் வாதங்களும், ஆதாரங்களும், விளக்கங்களும், அவற்றை நாம் எவ்வாறு ஆராய்கிறோம் என்பதும்தான் தீர்மானிக்கின்றன.

நம்முடைய முன்னோர்கள் என்ன சிந்தித்தார்கள் என்பதை அறிந்துகொள்வது முக்கியம். அதைவிட முக்கியமானது, அவர்கள் விட்டுச் சென்ற இடத்திலிருந்து நாம் என்ன புதிதாகச் சிந்திக்கப் போகிறோம் என்பதுதான்.

ஏனென்றால் ஒரு சமூகத்தின் உண்மையான அறிவுச் செல்வம், அது கடந்த காலத்தில் எவ்வளவு சிந்தித்தது என்பதில் மட்டும் இல்லை. இன்றும் எவ்வளவு சுதந்திரமாகச் சிந்திக்கிறது என்பதில்தான் இருக்கிறது.