இரவு 10:17.
பேருந்து எண் 23, வழக்கம்போல அந்தப் புளியமரத்தின் அருகே நின்றது.
அங்கே பேருந்து நிறுத்தம் கிடையாது.
வீடுகளும் கிடையாது.
சாலையின் ஒரு பக்கம் வயல்வெளி. மறுபக்கம் பழைய பாசனக் கால்வாய். அதன் குறுக்கே ஒரு குறுகிய நடைப்பாலம்.
பகலிலேயே அந்த இடத்தில் ஆள் நடமாட்டம் குறைவாகத்தான் இருக்கும்.
இரவில் சொல்லவே வேண்டாம்.
ஆனால் தேவ ராஜ் மட்டும் தினமும் அந்த இடத்தில் பேருந்தை நிறுத்துவார்.
ஒரு நிமிடம்.
சில நேரங்களில் இரண்டு நிமிடங்கள்.
பிறகு எதுவுமே நடக்காததுபோல வண்டியை எடுத்துவிடுவார்.
"அண்ணே, இங்க ஏன் தினமும் நிறுத்துறீங்க?"
புதிதாகப் பணியில் சேர்ந்த நடத்துநர் கதிர் கேட்டான்.
"சும்மாதான்."
"சும்மாவா? யாரும் ஏறுறதில்ல. இறங்குறதுமில்ல."
தேவராஜ் பதில் சொல்லவில்லை.
பேருந்தின் முகப்பு விளக்குகளை அணைக்காமல், சாலையின் இடப்புறம் திருப்பினார்.
கதிர் கடிகாரத்தைப் பார்த்தான்.
10:18.
"அண்ணே, ஏற்கனவே பத்து நிமிஷம் லேட்டு. டிப்போவுல கேட்டா என்ன சொல்றது?"
"இன்னும் கொஞ்ச நேரம்."
சரியாக ஒரு நிமிடம் கழித்து தேவராஜ் வண்டியை எடுத்தார்.
கதிருக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.
மறுநாளும் அதே நேரம். அதே இடம்.
மூன்றாவது நாளும் அப்படித்தான்.
நான்காவது நாள் கதிர் கோபமாகக் கேட்டான்.
"அண்ணே, இந்த இடத்துல என்னதான் இருக்கு? சொல்லுங்க. இல்லன்னா மேலதிகாரிகிட்ட கேட்க வேண்டியிருக்கும்."
தேவராஜ் அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தார்.
"நாளைக்கு நீயே பாரு."
மறுநாள் மாலை முதலே மழை பெய்துகொண்டிருந்தது.
இரவு பத்து மணிக்குப் பேருந்தில் ஆறு பயணிகள் மட்டுமே இருந்தனர்.
கடைசி ஊருக்குச் செல்லும் அந்தப் பேருந்து, பெரிய வருமானம் தரும் வழித்தடமல்ல.
வழியெங்கும் இருட்டு.
அவ்வப்போது மின்னல் வெட்டும்போது மட்டும் வயல்வெளிகள் தென்பட்டன.
10:16.
கதிர் முன்பக்கப் படிக்கட்டில் வந்து நின்றான்.
10:17.
புளியமரம் வந்தது.
தேவராஜ் பேருந்தை நிறுத்தினார்.
இந்த முறை முகப்பு விளக்குகளின் வெளிச்சம் கால்வாயின் குறுக்கே இருந்த நடைப்பாலத்தில் விழுந்தது.
கதிர் கூர்ந்து பார்த்தான்.
இருட்டிலிருந்து மூன்று பெண்கள் வெளியே வந்தார்கள்.
இருவர் தலையில் துணியைப் போட்டிருந்தனர். மூன்றாவது பெண் ஒரு சிறிய பையை மார்போடு அணைத்திருந்தாள்.
அவர்கள் அருகிலிருந்த அரிசி ஆலையில் இரவுப் பணி முடிந்து வீட்டுக்குத் திரும்புபவர்கள்.
நடைப்பாலத்தில் தடுப்புக் கம்பிகள் இல்லை.
மழையால் அதன் மேற்பரப்பு வழுக்கலாக இருந்தது.
கால்வாயில் தண்ணீர் வேகமாக ஓடிக்கொண்டிருந்தது.
பெண்கள் ஒவ்வொருவராகப் பாலத்தைக் கடந்தார்கள்.
முதலில் வந்த பெண் மறுபக்கம் சென்றதும், திரும்பிப் பார்த்துக் கையை உயர்த்தினாள்.
தேவராஜும் பேருந்துக்குள்ளிருந்து கையை உயர்த்தினார்.
மூன்றாவது பெண் கரையை அடையும் வரை பேருந்து அங்கேயே நின்றது.
பிறகு தேவராஜ் வண்டியை எடுத்தார்.
கதிருக்கு இப்போது புரிந்தது.
"அண்ணே, இவங்களுக்காகத்தான் தினமும் நிறுத்துறீங்களா?"
"ஆமா."
"எத்தனை நாளா?"
"ரெண்டு வருஷமிருக்கும்."
"அவங்களுக்கு உங்களைத் தெரியுமா?"
"தெரியும்."
"உங்களுக்கு அவங்க பேரெல்லாம் தெரியுமா?"
"தெரியாது."
கதிர் ஆச்சரியமாகப் பார்த்தான்.
"அப்புறம் எப்படி?"
தேவராஜ் சாலையிலிருந்து கண்ணை எடுக்காமல் சொன்னார்.
"முதல்ல ஒருநாள் இங்க வண்டியை நிறுத்தினேன். ஒரு பொண்ணு பாலத்துல தடுமாறி நின்னுட்டிருந்தா. வண்டி வெளிச்சத்துலதான் அவளால நடக்க முடிஞ்சது."
சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்தார்.
"அதுக்கப்புறம் தினமும் இந்த நேரத்துக்கு இங்க வரும்போது, அவங்க காத்திருக்கிறதப் பார்த்தேன். நானும் நிறுத்த ஆரம்பிச்சிட்டேன்."
"ஒருநாள் நீங்க வரலன்னா?"
"அதான் கஷ்டம்."
கதிர் ஜன்னலுக்கு வெளியே பார்த்தான்.
பேருந்தின் சிவப்பு விளக்குகள் தூரத்தில் மறைய, நடைப்பாலம் மீண்டும் இருளில் மூழ்கியது.
அடுத்த வாரம் போக்குவரத்துக் கழக அலுவலகத்தில் ஒரு புகார் வந்தது.
இரவு நேரப் பேருந்து குறிப்பிட்ட நேரத்தில் பணிமனைக்குத் திரும்புவதில்லை.
தேவராஜிடம் விளக்கம் கேட்கப்பட்டது.
அவர் வழக்கம்போல அமைதியாக நின்றார்.
"ஏன் தினமும் லேட்டா வர்றீங்க?"
"வழியில கொஞ்ச நேரம் நிறுத்த வேண்டியிருக்கு சார்."
"எந்த ஸ்டாப்புல?"
"ஸ்டாப் இல்லாத இடத்துல."
அதிகாரி புருவத்தை உயர்த்தினார்.
"என்ன சொல்றீங்க?"
தேவராஜ் நடந்ததைச் சொன்னார்.
அதிகாரி சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தார்.
பிறகு சொன்னார்.
"உங்க எண்ணம் நல்லதுதான். ஆனா இப்படியே தினமும் வண்டியை நிறுத்த முடியாது. அந்த இடத்துக்கு விளக்கு வேணும்னா ஊராட்சிகிட்ட சொல்லணும்."
"சொன்னோம் சார். இன்னும் வரல."
அப்போது கதிர் உள்ளே வந்தான்.
அவன் கையில் சில காகிதங்கள் இருந்தன.
"சார், நானும் ஒரு மனு கொடுக்கணும்."
"என்ன மனு?"
"அந்த நடைப்பாலத்துக்கு விளக்கு போடச் சொல்லி."
கதிர் காகிதங்களை மேசையில் வைத்தான்.
அதில் அந்தப் பகுதி மக்கள் முப்பத்தேழு பேரின் கையெழுத்துகள் இருந்தன.
அரிசி ஆலைத் தொழிலாளர்கள்.
வயல்வெளியில் வேலை செய்பவர்கள்.
பாலத்தைப் பயன்படுத்தும் பள்ளி மாணவர்களின் பெற்றோர்.
கடைசியில் கதிரும் கையெழுத்திட்டிருந்தான்.
அதிகாரி காகிதங்களைப் பார்த்தார்.
"இதெல்லாம் எப்ப சேகரிச்சீங்க?"
"கடந்த மூணு நாளா சார்."
"என்கிட்ட முன்னாடியே சொல்லியிருக்கலாமே?"
கதிர் மெதுவாகச் சொன்னான்.
"சொல்லணும்னுதான் வந்தேன் சார். முதல்ல அங்க இருக்கிறவங்ககிட்ட கேட்டுத் தெரிஞ்சுக்கிட்டேன்."
அதிகாரி மனுவை எடுத்துக்கொண்டார்.
"சரி. நான் இதை ஊராட்சி அலுவலகத்துக்கு அனுப்புறேன்."
ஒரு மாதம் கழிந்தது.
அன்று இரவு 10:17க்கு பேருந்து புளியமரத்தை நெருங்கியது.
கதிர் வழக்கம்போல முன்பக்கம் வந்தான்.
"அண்ணே, நிறுத்தலையா?"
தேவராஜ் பதில் சொல்லாமல் சிரித்தார்.
கதிர் வெளியே பார்த்தான்.
நடைப்பாலத்தின் அருகில் ஒரு புதிய சூரிய ஒளி மின்விளக்கு பொருத்தப்பட்டிருந்தது.
அதன் வெள்ளை வெளிச்சத்தில் பாலம் முழுவதும் தெளிவாகத் தெரிந்தது.
பாலத்தின் மறுபக்கத்தில் மூன்று பெண்கள் நின்றிருந்தார்கள்.
அவர்கள் பேருந்தைப் பார்த்துக் கையசைத்தார்கள்.
தேவராஜ் ஒலிப்பானைச் சிறிதாக ஒலித்தார்.
பேருந்து நிற்காமல் சென்றது.
கதிர் திரும்பிப் பார்த்தான்.
"அண்ணே, ரெண்டு வருஷமா நிறுத்தின இடத்துல இன்னைக்கு நிறுத்தவே இல்லையே!"
தேவராஜ் சிரித்தார்.
"இனிமே அங்க நிறுத்த வேண்டியதில்ல."
"கொஞ்சம் கஷ்டமா இல்லையா?"
"எதுக்கு?"
"இத்தனை நாளா உங்களுக்காகக் காத்திருந்தவங்க இனிமே காத்திருக்க வேண்டியதில்லையே."
தேவராஜ் அவனைப் பார்த்தார்.
"அதுதானே நல்ல விஷயம்."
அன்று இரவு பேருந்து பணிமனையைச் சரியான நேரத்தில் அடைந்தது.
கதிர் இறங்குவதற்கு முன் ஒரு கேள்வி கேட்டான்.
"அண்ணே, அன்னைக்கு மட்டும் நீங்க அந்தப் பொண்ணைப் பார்த்திருக்கலன்னா என்ன ஆகியிருக்கும்?"
தேவராஜ் தோளில் கிடந்த துண்டை எடுத்துத் துடைத்துக்கொண்டார்.
"தெரியலப்பா."
பிறகு சிறிது யோசித்துச் சொன்னார்.
"ஆனா ஒண்ணு மட்டும் தெரியும். நம்ம கண்ணுக்கு ஒரு கஷ்டம் தெரிஞ்ச பிறகு, அதைப் பார்க்காத மாதிரி போக முடியல."
கதிர் எதுவும் பேசவில்லை.
அன்று வீட்டுக்குத் திரும்பும்போது வழியில் பழுதாகிக் கிடந்த ஒரு தெருவிளக்கைக் கவனித்தான்.
முன்பெல்லாம் அதைக் கடந்து சென்றுவிடுவான்.
இன்று நின்று அதன் மின்கம்ப எண் என்னவென்று பார்த்தான்.
கைப்பேசியை எடுத்து ஒரு புகைப்படம் எடுத்துக்கொண்டான்.
அடுத்த நாள் புகார் அளிக்க வேண்டும்.
அவ்வளவுதான்.
அந்த இரவு எந்த அதிசயமும் நடக்கவில்லை.
ஆனால் ஒரு சிறிய மாற்றம் நிகழ்ந்திருந்தது.
ஒரு மனிதன் செய்த நல்ல காரியம், இன்னொருவனின் பழக்கமாக மாறத் தொடங்கியிருந்தது.