மார்க்கஸ் ஆரேலியஸ்: அதிகாரம், தனிமை, அறம் பற்றிய ஒரு சிந்தனை

ஒரு மனிதனுக்கு இந்த உலகில் அவன் விரும்பிய அனைத்தும் கிடைக்கும் என்று வைத்துக் கொள்வோம். அவன் விரும்பிய செல்வத்தை அடையலாம். நினைத்ததைச் சட்டமாக்கலாம். யாரும் அவனை எதிர்த்துக் கேள்வி கேட்க முடியாது. அவன் செய்யும் தவறுகளுக்குக்கூட அவனைத் தண்டிக்க யாருமில்லை. அப்படிப்பட்ட மனிதன் எப்படி வாழ்வான்? வரலாற்றில் அதிகாரம் படைத்த பலருடைய வாழ்க்கையைப் பார்த்தால், இந்தக் கேள்விக்கான பதில் அவ்வளவு நம்பிக்கையளிப்பதாக இல்லை.

ஆனால், ஏறத்தாழ இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வாழ்ந்த ஒரு ரோமானியப் பேரரசர், இந்தக் கேள்விக்கு முற்றிலும் மாறுபட்ட ஒரு பதிலைத் தன் வாழ்க்கையின் மூலம் வழங்க முயன்றார். அவர் பெயர் மார்க்கஸ் ஆரேலியஸ் (Marcus Aurelius). கி.பி. 161 முதல் 180 வரை ரோமானியப் பேரரசை ஆண்டவர். உலகின் மிக வலிமையான அரசியல் பதவிகளில் ஒன்றை வகித்தவர். ஆனால் அவர் இன்று நினைவு கூரப்படுவது அவருடைய படைகளுக்காகவோ, செல்வத்திற்காகவோ மட்டும் அல்ல. தன்னுடைய மனதை எப்படிக் கட்டுப்படுத்துவது என்று அவர் தொடர்ந்து நடத்திய போராட்டத்திற்காக.

அதிகாரத்தைவிடக் கடினமான ஒன்று

ஒரு மனிதன் நல்லவனாக இருப்பதற்கு இரண்டு காரணங்கள் இருக்கலாம். ஒன்று, தவறு செய்தால் தண்டனை கிடைக்கும் என்ற பயம். மற்றொன்று, தவறு செய்வதற்கான வாய்ப்பும் சுதந்திரமும் இருந்தபோதும், அது தவறு என்பதால் அதைச் செய்ய மறுப்பது. இந்த இரண்டிற்கும் மிகப்பெரிய வேறுபாடு இருக்கிறது. நம்முடைய வாழ்க்கையில் எத்தனையோ கட்டுப்பாடுகள் இருக்கின்றன. சட்டம், சமூகம், குடும்பம், நற்பெயர், பிறருடைய கருத்துகள் எனப் பல விஷயங்கள் நம்முடைய செயல்களைக் கட்டுப்படுத்துகின்றன. இந்தக் கட்டுப்பாடுகள் எல்லாவற்றையும் நீக்கிவிட்டால், நாம் இப்போது இருப்பதைப் போலவே இருப்போமா? மார்க்கஸ் ஆரேலியஸின் வாழ்க்கை எழுப்பும் முக்கியமான கேள்வி இதுதான். ஒரு பேரரசராக அவருக்கு அளவற்ற அதிகாரம் இருந்தது. அந்த அதிகாரத்தைத் தனிப்பட்ட ஆசைகளுக்காகப் பயன்படுத்துவதற்குப் பதிலாக, நீதியுடனும் பொறுப்புடனும் வாழ வேண்டும் என்ற நெறியை அவர் தனக்குத்தானே தொடர்ந்து வலியுறுத்திக்கொண்டிருந்தார். அதிகாரம் ஒரு மனிதனை மாற்றுகிறதா, அல்லது அவனுக்குள் ஏற்கெனவே இருப்பதை வெளிப்படுத்துகிறதா?மார்க்கஸின் வாழ்க்கையைப் படிக்கும்போது இந்தக் கேள்வியைத் தவிர்க்க முடியாது.

அடிமையும் பேரரசரும்

மார்க்கஸின் சிந்தனைகளைப் புரிந்துகொள்ள, முதலில் ஸ்டோயிசம் (Stoicism) என்ற கிரேக்க மெய்யியல் மரபைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். ஸ்டோயிசத்தின் மையத்தில் ஓர் எளிய கருத்து இருக்கிறது. நம் கட்டுப்பாட்டில் இருப்பவற்றிற்கும், இல்லாதவற்றிற்கும் இடையிலான வேறுபாட்டை அறிந்து வாழ வேண்டும்.

இதனை விளக்கும் இரண்டு முக்கியமான மனிதர்கள், எபிக்டீட்டஸ் (Epictetus) மற்றும் மார்க்கஸ் ஆரேலியஸ். ஒருவர் அடிமையாக வாழ்ந்தவர். மற்றொருவர் பேரரசராக வாழ்ந்தவர். சமூகத்தின் இரண்டு எதிரெதிர் முனைகளில் இருந்த இவர்களை இணைத்தது ஒரே தத்துவம். ஒரு மனிதனின் மதிப்பை அவனுடைய செல்வமோ, அதிகாரமோ, சமூக அந்தஸ்தோ தீர்மானிப்பதில்லை. அவனுடைய சிந்தனையும் செயல்களுமே தீர்மானிக்கின்றன. அடிமையாக இருப்பவனும் ஒழுக்கமுள்ள மனிதனாக வாழ முடியும். பேரரசராக இருப்பவரும் ஒழுக்கத்தை இழந்து வாழ முடியும். வெளிப்புறச் சூழ்நிலைகள் வேறுபடலாம். ஆனால் தன்னுடைய செயல்களுக்குப் பொறுப்பேற்க வேண்டிய கடமை இருவருக்கும் ஒன்றுதான்.
இதில் ஒரு சுவாரசியமான முரண்பாடு இருக்கிறது. ஒருவரிடம் எதையும் தீர்மானிக்கும் அதிகாரமில்லை. இன்னொருவரிடம் கிட்டத்தட்ட அனைத்தையும் தீர்மானிக்கும் அதிகாரம் இருக்கிறது. ஆனாலும், இருவரும் தங்களுடைய மனதை ஆள்வதையே உண்மையான சுதந்திரமாகக் கருதினார்கள்.

நம்மால் கட்டுப்படுத்த முடியாத உலகம்

நாம் ஏன் கவலைப்படுகிறோம்?

நாளை என்ன நடக்கும் என்ற பயம். மற்றவர்கள் நம்மைப் பற்றி என்ன நினைப்பார்கள் என்ற பதற்றம். எதிர்பார்த்தபடி நடக்காத சம்பவங்கள். நமக்குப் பிடிக்காத மனிதர்களின் செயல்கள். இவற்றைப் பற்றி யோசிப்பதிலேயே நம் வாழ்க்கையின் பெரும்பகுதி கழிந்துவிடுகிறது. ஆனால் மார்க்கஸின் தத்துவம் இங்கே ஒரு கேள்வியை முன்வைக்கிறது.

நீ கவலைப்படும் அந்த விஷயம் உண்மையில் உன்னுடைய கட்டுப்பாட்டில் இருக்கிறதா?

வானிலையை நம்மால் கட்டுப்படுத்த முடியாது. மற்றவர்கள் என்ன நினைக்க வேண்டும் என்பதை நம்மால் தீர்மானிக்க முடியாது. எதிர்காலம் நம்முடைய விருப்பத்திற்கேற்ப அமையும் என்பதற்கும் உத்தரவாதமில்லை. ஆனால் ஒரு சம்பவத்திற்கு நாம் எப்படி எதிர்வினையாற்றுகிறோம், என்ன முடிவெடுக்கிறோம், எப்படி நடந்துகொள்கிறோம் என்பவற்றில் நமக்குப் பொறுப்பு இருக்கிறது.

ஒருவர் உங்களை அவமதிக்கிறார் என்று வைத்துக்கொள்வோம். அவர் பேசிய வார்த்தைகளை உங்களால் மாற்ற முடியாது. ஆனால் அந்த வார்த்தைகள் உங்களுக்குள் கோபத்தை ஏற்படுத்தியவுடன், அந்தக் கோபத்தின் அடிப்படையில் செயல்பட வேண்டுமா என்பதை நீங்கள் சிந்திக்க முடியும். அதுதான் ஸ்டோயிசம் வலியுறுத்தும் சுயக்கட்டுப்பாடு. இதற்குப் பொருள், எந்த உணர்ச்சியும் வரக்கூடாது என்பதல்ல. உணர்ச்சிகள் தோன்றுவது மனித இயல்பு. ஆனால் அவை தோன்றியவுடன் அவற்றின் கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படிய வேண்டிய அவசியமில்லை. நம்முடைய உணர்ச்சிகளை நாம் உணரலாம். அவற்றிற்கு அடிமையாகாமல் இருக்கவும் கற்றுக்கொள்ளலாம்.

ஒரு பேரரசரின் தனிமை

மார்க்கஸ் ஆரேலியஸின் வாழ்க்கையில் மிகுந்த சிந்தனையைத் தூண்டும் பகுதி, அவர் எழுதிய Meditations என்ற நூல். தமிழில் இதனை தியானங்கள் அல்லது சுயசிந்தனைகள் என்று அழைக்கலாம். இது மக்களுக்கு அறிவுரை வழங்குவதற்காகத் திட்டமிட்டு எழுதப்பட்ட வழக்கமான தத்துவ நூல் அல்ல. மார்க்கஸ் தனக்குத்தானே எழுதிய சிந்தனைக் குறிப்புகளின் தொகுப்பு.

ஒரு பேரரசர் தனக்குத்தானே ஏன் எழுதிக்கொள்ள வேண்டும்?

இந்தக் கேள்விக்கு அவருடைய வாழ்க்கைச் சூழ்நிலை ஒரு பதிலைத் தருகிறது. ஒரு பேரரசரைச் சந்திக்க வருபவர்கள் பொதுவாக ஏதோ ஒரு வேண்டுகோளுடன் வருவார்கள். ஒருவருக்கு உதவி வேண்டும். இன்னொருவருக்குப் பதவி வேண்டும். வேறொருவருக்கு நீதி வேண்டும். எல்லோரும் அவரிடம் எதையாவது எதிர்பார்க்கிறார்கள். ஆனால் அவர் தன்னுடைய அச்சங்களையும் சோர்வையும் சந்தேகங்களையும் யாரிடம் பகிர்ந்துகொள்வார்? அவருடைய குறிப்புகளை வாசிக்கும்போது, அதிகாரத்தின் உச்சியில் இருந்த மனிதரின் தனிமையையும் மனச்சோர்வையும் உணர முடிகிறது என்று அந்த உரையின் பேச்சாளர் விளக்குகிறார். இது அவருடைய மனநிலையைப் பற்றிய ஒரு வாசிப்பு. ஆனால் அந்தப் பார்வை அவருடைய எழுத்துகளுக்கு இன்னொரு ஆழத்தைத் தருகிறது. ஏனென்றால் மார்க்கஸ் ஒரே கருத்துகளைத் திரும்பத் திரும்பத் தனக்கே நினைவூட்டிக்கொள்கிறார்.

• கோபப்படாதே.
• உன் கடமையைச் செய்.
• பிறருடைய குறைகளைப் பொறுத்துக்கொள்.
• உன்னால் மாற்ற முடியாததை ஏற்றுக்கொள்.
• நல்ல மனிதனாக இரு.

இவற்றைப் படிக்கும்போது, மற்றவர்களுக்கு அறிவுரை வழங்கும் ஒரு பேரரசரைவிட, தான் நம்பும் நெறியிலிருந்து விலகிவிடக்கூடாது என்று தன்னைத்தானே வழிநடத்த முயலும் ஒரு மனிதரையே நாம் பார்க்கிறோம். அதுதான் இந்த நூலின் அழகு.

மனிதர்களைத் திருத்து; முடியாவிட்டால் பொறுத்துக்கொள்

மார்க்கஸின் சிந்தனையில் அடிக்கடி திரும்பிவரும் ஒரு கருத்து, மற்ற மனிதர்களுடன் நாம் எப்படி வாழ வேண்டும் என்பதுதான். நம்மைச் சுற்றியுள்ள எல்லோரும் நேர்மையானவர்களாக இருக்க மாட்டார்கள். சிலர் சுயநலமாக நடந்துகொள்வார்கள். சிலர் நமக்குத் தீங்கு செய்வார்கள். சிலர் தங்களுடைய தவறுகளைக்கூட உணர மாட்டார்கள். அவர்களைக் காணும்போதெல்லாம் கோபமடைவதுதான் இயல்பான எதிர்வினை. ஆனால் மார்க்கஸ் தன்னிடம் வேறொன்றைக் கேட்டுக்கொள்கிறார்.

அவர்களுக்குப் புரியவைக்க முயற்சி செய். முடியாவிட்டால் அவர்களைப் பொறுத்துக்கொள்.

ஏனென்றால் மனிதர்கள் தனித்தனியாக வாழ்வதற்காகப் பிறந்தவர்கள் அல்ல. நாம் ஒருவரை ஒருவர் சார்ந்து வாழ்கிறோம். பிறருடைய தவறுகள் நம்முடைய ஒழுக்கத்தை இழக்கச் செய்வதற்கு அனுமதிக்கக்கூடாது. இதில் கவனிக்க வேண்டிய இன்னொரு விஷயம் இருக்கிறது. மார்க்கஸ் மற்றவர்களிடம் மட்டும் உயர்ந்த ஒழுக்கத்தை எதிர்பார்க்கவில்லை. தனக்கும் அதே அளவுகோலைப் பயன்படுத்துகிறார். உலகில் தவறான மனிதர்களைப் பொறுத்துக்கொள்வது உனக்கு அவ்வளவு கடினமாக இருக்கிறதா? அப்படியானால் நீயும் குறைகளுடைய மனிதன்தான் என்பதை நினைவில் கொள். இந்தச் சிந்தனையில் ஒருவிதக் கடுமை இருக்கிறது. அதே நேரத்தில் பணிவும் இருக்கிறது.

எல்லாவற்றையும் காலம் மறந்துவிடும்

மார்க்கஸின் சிந்தனைகளில் மிகவும் ஆழமான ஒன்று மனித வாழ்க்கையின் நிலையாமையைப் பற்றியது. அவர் தன்னுடைய குறிப்புகளில் எழுதுகிறார்:

விரைவில் நீ அனைத்தையும் மறந்துவிடுவாய். விரைவில் அனைத்தும் உன்னை மறந்துவிடும்.

முதலில் இந்த வார்த்தைகள் சோகமாகத் தோன்றலாம். நாம் எவ்வளவு பெரிய சாதனைகள் செய்தாலும், எவ்வளவு புகழ் பெற்றாலும், ஒருநாள் இந்த உலகை விட்டுச் செல்லப்போகிறோம். நம்மை நினைவில் வைத்திருப்பவர்களும் ஒருநாள் மறைந்துபோவார்கள். அப்படியானால் நாம் இப்போது அனுபவிக்கும் கோபத்திற்கும் பொறாமைக்கும் அவமானத்திற்கும் எவ்வளவு முக்கியத்துவம் கொடுக்க வேண்டும்?

ஒருவர் உங்களைப் பாராட்டவில்லை என்பதற்காக ஏன் நாட்கணக்கில் வருந்த வேண்டும்? ஒருவர் உங்களை அவமதித்துவிட்டார் என்பதற்காக ஏன் உங்கள் மன அமைதியை இழக்க வேண்டும்? இன்றைக்கு மிகப்பெரிய பிரச்சினையாகத் தோன்றுவது, சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நினைவில்கூட இல்லாமல் போகலாம்.

மார்க்கஸ் மரணத்தைப் பற்றி சிந்திப்பது வாழ்க்கையை வெறுப்பதற்காக அல்ல. வாழ்க்கையில் எது உண்மையில் முக்கியமானது என்பதை உணர்வதற்காக. மரணத்தைத் தவிர்க்க முடியாது என்பதை உணர்ந்த மனிதன், வாழும் நேரத்தை எப்படிப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதில் அதிகக் கவனம் செலுத்த முடியும்.

கடமையிலிருந்து ஓடாத மனிதர்

மார்க்கஸுக்கு ஆட்சி செய்வது எளிதான வேலையாக இருக்கவில்லை. அவருடைய ஆட்சிக்காலத்தில் போர்களும் நோய்த் தொற்றுகளும் அரசியல் சிக்கல்களும் இருந்தன. ஒரு தத்துவஞானியாக அமைதியாக வாழ்வது அவருக்கு விருப்பமானதாக இருந்திருக்கலாம். ஆனால் ஒரு பேரரசராக அவருக்குப் பொறுப்புகள் இருந்தன. அந்தப் பொறுப்புகளிலிருந்து அவரால் வெறுமனே விலகிவிட முடியாது. ஸ்டோயிசத்தில் கடமை என்பது நாம் விரும்பும்போது மட்டும் செய்ய வேண்டிய ஒன்றல்ல. சூழ்நிலைகள் நமக்குச் சாதகமாக இல்லாதபோதும், நம்மால் செய்ய வேண்டியதைச் செய்வதுதான் கடமை.

மார்க்கஸின் வாழ்க்கையை விளக்கும்போது, காவலில் நிற்கும் ஒரு வீரனின் உருவகம் பொருத்தமாக இருக்கிறது. மற்றவர்கள் உறங்கிக் கொண்டிருக்கும்போது காவலன் விழித்திருக்க வேண்டும். அவனுக்குச் சோர்வாக இருந்தாலும், அந்தப் பொறுப்பை அவன் ஏற்றுக் கொண்டிருக்கிறான். அவன் தன் இடத்தைவிட்டு விலகினால் மற்றவர்கள் ஆபத்தில் சிக்கக்கூடும். மார்க்கஸின் ஆட்சிப் பொறுப்பையும் இப்படிப் புரிந்து கொள்ளலாம்.

நமக்கும் வாழ்க்கையில் அப்படிப்பட்ட பொறுப்புகள் இருக்கின்றன. ஒரு குடும்பத்தைப் பார்த்துக் கொள்வது. நம்பியவர்களைக் கைவிடாமல் இருப்பது. நம்முடைய வேலையை நேர்மையாகச் செய்வது. மற்றவர்களுக்கு அநீதி இழைக்காமல் இருப்பது. இவை எப்போதும் மகிழ்ச்சியளிக்கும் செயல்களாக இருக்காது. ஆனால் நம்முடைய மனநிலை எப்படியிருந்தாலும், செய்ய வேண்டியதைச் செய்வதில் ஒரு தனிப்பட்ட கண்ணியம் இருக்கிறது.

உண்மையான சுதந்திரம் எது?

பொதுவாகச் சுதந்திரம் என்றால் நமக்கு விருப்பமானதைச் செய்யும் உரிமை என்று நினைக்கிறோம். ஆனால் விரும்பியதை எல்லாம் செய்ய முடிந்த ஒருவன், தன்னுடைய ஆசைகளைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் இருந்தால் அவனைச் சுதந்திரமானவன் என்று சொல்ல முடியுமா? ஒருவருக்குக் கோபம் வந்தவுடன் அவர் மற்றவரைத் தாக்குகிறார். இன்னொருவருக்குப் பொறாமை வந்தவுடன் அவர் பிறருக்குத் தீங்கு செய்கிறார். வேறொருவருக்குப் பேராசை வந்தவுடன் அவர் தன்னுடைய நேர்மையை விட்டுக் கொடுக்கிறார். இவர்கள் தங்களுடைய விருப்பப்படி நடந்து கொள்வதாகத் தோன்றலாம். ஆனால் உண்மையில் அவர்களுடைய செயல்களைத் தீர்மானிப்பது அவர்களுடைய கட்டுப்பாடற்ற உணர்ச்சிகள்தான். மார்க்கஸ் முன்வைக்கும் சுதந்திரம் இதிலிருந்து மாறுபட்டது.

நமக்குள் எழும் ஒவ்வொரு ஆசைக்கும் அடிபணிய வேண்டிய அவசியமில்லாத நிலையே உண்மையான சுதந்திரம்.

அப்படிப்பட்ட சுதந்திரத்தை ஒரு பேரரசர் கூடப் போராடித்தான் பெற வேண்டும். அதே சுதந்திரத்தை ஓர் எளிய மனிதனாலும் பெற முடியும். அதற்கு அதிகாரம் தேவையில்லை. செல்வம் தேவையில்லை. பிறருடைய அங்கீகாரமும் தேவையில்லை. தன்னுடைய சிந்தனைகளையும் செயல்களையும் நேர்மையாக ஆராயும் மனம் இருந்தால் போதும்.

இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும்...

மார்க்கஸ் ஆரேலியஸ் இறந்து ஏறத்தாழ இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் ஆகிவிட்டன. அவர் வாழ்ந்த உலகம் வேறு. நாம் வாழும் உலகம் வேறு. அவருக்கு இருந்த அதிகாரம் நமக்கில்லை. அவர் எதிர்கொண்ட பிரச்சினைகளும் நம்முடைய பிரச்சினைகளும் ஒன்றல்ல. ஆனால் மனித மனம் எதிர்கொள்ளும் சில போராட்டங்கள் இன்னும் மாறவில்லை. நமக்கு இன்றும் கோபம் வருகிறது. மற்றவர்கள் நம்மைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள் என்று கவலைப்படுகிறோம். நமக்குக் கிடைக்காதவற்றை நினைத்து வருந்துகிறோம். நம்முடைய தவறுகளுக்குச் சூழ்நிலைகளைக் காரணமாகச் சொல்கிறோம். நம்மால் மாற்ற முடியாத விஷயங்களை மாற்ற நினைத்துப் போராடுகிறோம். அதே நேரத்தில், நம்மால் மாற்றக்கூடிய நம்முடைய பழக்கங்களையும் செயல்களையும் மாற்றாமல் விட்டுவிடுகிறோம்.

மார்க்கஸ் வாழ்க்கையைப் பார்த்து நாம் அவரைப் போன்ற பேரரசராக வேண்டும் என்று நினைக்க வேண்டியதில்லை. அவர் தன்னிடம் கேட்டுக்கொண்ட சில கேள்விகளை நம்மிடமும் கேட்டுக் கொண்டால் போதும்.

• நான் இப்போது கவலைப்படுவது என்னுடைய கட்டுப்பாட்டில் இருக்கிறதா?
• இந்தச் சூழ்நிலையில் நான் செய்யக்கூடிய சரியான செயல் எது?
• மற்றவர்களின் தவறுகளுக்காக நான் ஏன் என்னுடைய நிதானத்தை இழக்க வேண்டும்?
• யாரும் என்னைக் கவனிக்காதபோதும் நான் நேர்மையாக நடந்துகொள்வேனா?

இந்தக் கேள்விகளுக்கு நாம் அளிக்கும் பதில்களைவிட, அவற்றை நம்மிடம் தொடர்ந்து கேட்டுக்கொள்வதே முக்கியமானதாக இருக்கலாம். மார்க்கஸ் ஆரேலியஸை நாம் குறைகளற்ற மனிதராகக் கருத வேண்டிய அவசியமில்லை. அவரும் தன்னுடைய காலத்தின் வரம்புகளுக்குள் வாழ்ந்த ஓர் அரசர்தான். ஆனால் அதிகாரத்தின் உச்சியில் இருந்தபோதும் தன்னுடைய மனதையும் நடத்தையையும் ஆராய்ந்து, இன்னும் சிறந்த மனிதராக வாழ முயன்றார் என்பதில் ஒரு முக்கியமான பாடம் இருக்கிறது.

உலகத்தை மாற்றும் அதிகாரம் நமக்கு இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால் உலகம் நம்மிடம் எப்படி நடந்து கொண்டாலும், அதற்குப் பதிலாக நாம் எப்படிப்பட்ட மனிதராக நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதைச் சிந்திக்கும் பொறுப்பு நம்மிடம் இருக்கிறது.

மார்க்கஸ் ஆரேலியஸின் வாழ்க்கை, ஸ்டோயிச மெய்யியல் மற்றும் அவரது Meditations நூல் குறித்து வழங்கப்பட்ட தத்துவ உரையை அடிப்படையாகக் கொண்டு எழுதப்பட்ட கட்டுரை.