உலகியலுக்கு அப்பால் உங்களுக்கென்று ஓர் இடம் இருக்கிறதா? வாழ்க்கையின் உண்மையான நிறைவு எங்கே இருக்கிறது?

நம்முடைய வாழ்க்கையைப் பற்றி நாம் அடிக்கடி பல கேள்விகளைக் கேட்டுக்கொள்கிறோம். எவ்வளவு சம்பாதிக்க வேண்டும்? எந்த வேலையில் முன்னேற வேண்டும்? சொந்த வீடு எப்போது வாங்குவது? குடும்பத்தின் எதிர்காலத்தை எப்படி அமைத்துக்கொள்வது? இன்னும் வசதியாக வாழ என்ன செய்ய வேண்டும்? இப்படிப் பல கேள்விகள் நம்முடைய அன்றாட வாழ்க்கையை நிரப்பியிருக்கின்றன.

ஆனால் இவற்றுக்கெல்லாம் நடுவில் நாம் பெரும்பாலும் கேட்டுக்கொள்ள மறந்துவிடுகிற ஒரு கேள்வி இருக்கிறது.

"என்னுடைய வாழ்க்கையில், எந்தப் பயனையும் எதிர்பார்க்காமல், என்னுடைய மனநிறைவுக்காக மட்டுமே நான் எவ்வளவு நேரம் செலவிடுகிறேன்?"

இந்தக் கேள்வியைத்தான் எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் அவர்கள் தன்னுடைய சொற்பொழிவில் நம் முன்னால் வைக்கிறார்.

காலையில் கண்விழிப்பதிலிருந்து இரவு உறங்கச் செல்வதுவரை நம்முடைய நேரம் ஏதோ ஒரு தேவைக்காகச் செலவாகிக்கொண்டிருக்கிறது. வேலைக்குச் செல்கிறோம், பணம் சம்பாதிக்கிறோம், குடும்பத்தைக் கவனித்துக்கொள்கிறோம், உறவினர்களின் தேவைகளை நிறைவேற்றுகிறோம், எதிர்காலத்திற்காகத் திட்டமிடுகிறோம். ஓய்வு கிடைத்தாலும் அடுத்த நாள் செய்ய வேண்டிய வேலைகளைப் பற்றியோ, தீர்க்க வேண்டிய பிரச்சினைகளைப் பற்றியோ சிந்தித்துக்கொண்டிருக்கிறோம்.

இவை அனைத்தும் வாழ்க்கைக்குத் தேவையானவைதான். இவற்றிலிருந்து யாரும் முற்றிலுமாக விலகி வாழ முடியாது. ஆனால் இவற்றைத் தாண்டி நமக்கென்று ஒரு தனி உலகம் இருக்கிறதா?

யாருடைய எதிர்பார்ப்பையும் நிறைவேற்ற வேண்டிய அவசியமில்லாத, எந்தப் பொறுப்பையும் சுமக்க வேண்டிய கட்டாயமில்லாத, எதையும் சாதிக்க வேண்டும் என்ற அழுத்தமில்லாத ஓர் இடம் நம்முடைய வாழ்க்கையில் இருக்கிறதா?

இந்தக் கேள்விக்குப் பதில் தேடும்போதுதான், நாம் இதுவரை கவனிக்காமல் விட்ட ஒரு முக்கியமான வாழ்க்கைத் தேவையைப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்குகிறோம்.

ஒரு கோழிமுட்டை உணர்த்தும் வாழ்க்கைத் தத்துவம்

ஜெயமோகன் அவர்கள் தன்னுடைய உரையில் ஓர் எளிய, ஆனால் ஆழமான உவமையைக் கூறுகிறார்.

ஒரு கோழிமுட்டையை எடுத்துக்கொண்டால், அதன் உள்ளே ஒரு சிறிய காற்றறை இருக்கும். முட்டைக்குள் வளரும் குஞ்சு பொரிப்பதற்கு முன்பாகச் சுவாசிக்கத் தொடங்கும்போது, அந்தக் காற்றறை அதற்கு உதவுகிறது.

முட்டையின் உள்ளே இருக்கும் அந்தச் சிறிய இடம், ஒரு புதிய உயிரின் வளர்ச்சியில் முக்கியமான பங்காற்றுகிறது.

அதைப் போலவே, மனிதனுடைய உள்ளத்திலும் வாழ்க்கையிலும் ஓர் இடைவெளி இருக்க வேண்டும் என்கிறார் ஜெயமோகன்.

அது அன்றாடக் கடமைகளால் நிரப்பப்படாத ஓர் இடம். வாழ்க்கையின் போட்டிகளும் கவலைகளும் நுழையாத ஓர் இடம். மற்றவர்களுக்காக அல்லாமல் நமக்காக மட்டுமே இருக்கக்கூடிய ஓர் இடம்.

இத்தகைய இடம் இல்லாத வாழ்க்கையில், காலப்போக்கில் சலிப்பும் மனச்சோர்வும் உருவாகக்கூடும்.

நாம் எவ்வளவு பெரிய வீட்டில் வாழ்கிறோம் என்பது மட்டுமே முக்கியமல்ல. அந்த வீட்டிற்குள் நிம்மதியாக இருக்க முடிகிறதா என்பதும் முக்கியம். அதேபோல நம்முடைய அன்றாட வாழ்க்கையில் எத்தனை செயல்களைச் செய்கிறோம் என்பதைவிட, அவற்றுக்கு அப்பால் நம்மை நாமே உணர்ந்துகொள்ள எவ்வளவு இடம் இருக்கிறது என்பதும் முக்கியமானது.

ஏனென்றால் மனிதனுக்கு உணவு, உடை, இருப்பிடம் போன்ற தேவைகள் இருப்பதைப் போலவே, மனதளவில் சுதந்திரமாக இருக்கக்கூடிய ஒரு வெளியும் தேவைப்படுகிறது.

நம்முடைய முன்னோர்கள் அந்த இடத்தை எப்படிக் கண்டடைந்தார்கள்?

உலகியலுக்கு அப்பால் ஓர் இடம் தேவை என்ற கருத்து நவீன காலத்தில் புதிதாக உருவானதல்ல. பல நூற்றாண்டுகளாக மனிதர்கள் தங்களுடைய வாழ்க்கையில் அத்தகைய ஓர் இடத்தை உருவாக்கிக்கொண்டே வந்திருக்கிறார்கள்.

அதற்கான முக்கியமான வழிகளில் ஒன்றாகப் பக்தி இருந்திருக்கிறது.

பண்டைய வாழ்க்கை முறைகளில் அன்றாடக் கடமைகளைப் போலவே இறைவழிபாட்டிற்கும் தனியான நேரம் ஒதுக்கப்பட்டது. தேவாரம், திருவாசகம், நாலாயிரத் திவ்யப் பிரபந்தம் போன்றவற்றைப் பாடுவது, தியானம் செய்வது, ஆலயங்களுக்குச் செல்வது போன்ற செயல்கள் பலருடைய வாழ்க்கையின் ஒரு பகுதியாக இருந்தன.

ஆனால் இங்கு பக்தி என்பதன் பொருளை நாம் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

ஒருவர் கோயிலுக்குச் சென்று தனக்கு வேலை கிடைக்க வேண்டும் என்று வேண்டிக்கொள்கிறார். இன்னொருவர் தன்னுடைய வியாபாரம் சிறப்பாக நடைபெற வேண்டும் என்று பிரார்த்திக்கிறார். மற்றொருவர் தேர்வில் வெற்றிபெற வேண்டுகிறார்.

இவை மனிதர்களுடைய இயல்பான தேவைகளின் வெளிப்பாடுகள். ஆனால் ஜெயமோகன் அவர்கள் சுட்டிக்காட்டும் பக்தி இதிலிருந்து வேறுபட்டது.

எதையாவது பெற்றுக்கொள்வதற்காக இறைவனிடம் வேண்டுவது இன்னும் உலகியல் தேவைகளுடன் தொடர்புடையதாகவே இருக்கிறது. அதற்கு மாறாக, எந்தப் பலனையும் எதிர்பார்க்காமல், வழிபாட்டின் அனுபவத்திற்காகவே அதில் முழுமையாக ஈடுபடுவதுதான் அவர் விளக்கும் பக்தியின் தனித்தன்மை.

ஒருவர் திருவாசகத்தைப் பாடும்போது, அதனால் தனக்கு என்ன லாபம் கிடைக்கும் என்று கணக்கிடுவதில்லை. அதன் சொற்களிலும் இசையிலும் உணர்விலும் தன்னை மறந்து ஒன்றிப்போகிறார். அந்த நேரத்தில் அவருடைய அன்றாட வாழ்க்கையின் பிரச்சினைகள் அவரை ஆக்கிரமிப்பதில்லை.

அந்த அனுபவமே அவருக்கு ஒரு மனவிடுதலையாக அமைகிறது.

இதைத்தான் பழைய மரபில் பக்தியின் இனிமை என்று குறிப்பிடுகிறார்கள்.

இங்கு கவனிக்க வேண்டிய முக்கியமான விஷயம், பக்தியின் வழியாக ஒருவர் தன்னுடைய உலகியல் வாழ்க்கையிலிருந்து சிறிது நேரம் விலகி நிற்கிறார் என்பதுதான். அந்த விலகல் அவருடைய கடமைகளிலிருந்து தப்பிப்பதற்காக அல்ல. அவற்றை மீண்டும் தெளிவான மனநிலையுடன் எதிர்கொள்வதற்காகவும் உதவுகிறது.

வாழ்க்கையைப் புரிந்துகொள்ள, வாழ்க்கையிலிருந்து சற்று விலகி நிற்க வேண்டும்

ஒரு பெரிய கூட்டத்திற்குள் நாம் நின்றுகொண்டிருக்கிறோம் என்று வைத்துக்கொள்வோம். அந்தக் கூட்டத்தில் எத்தனை பேர் இருக்கிறார்கள், அவர்கள் எவ்வாறு நகர்கிறார்கள், கூட்டத்தின் ஒட்டுமொத்த அமைப்பு என்ன என்பவற்றை நம்மால் தெளிவாகப் பார்க்க முடியாது.

ஆனால் அந்தக் கூட்டத்திலிருந்து சற்று விலகி, உயரமான ஓர் இடத்திற்குச் சென்று பார்த்தால் அதன் முழுமையான தோற்றம் நமக்குத் தெரியும்.

நம்முடைய வாழ்க்கையும் அப்படித்தான்.

ஒரு பிரச்சினைக்குள்ளேயே தொடர்ந்து இருந்துகொண்டிருக்கும்போது, அந்தப் பிரச்சினையைத் தாண்டி நம்மால் சிந்திக்க முடிவதில்லை. அன்றாடக் கவலைகள் நம்முடைய சிந்தனையை முழுமையாக ஆக்கிரமித்துக்கொள்கின்றன.

சில நேரங்களில் சிறிய பிரச்சினைகள்கூட நம்முடைய வாழ்க்கையையே நிர்ணயிப்பதுபோல் தோன்றுகின்றன. அப்போது நமக்குத் தேவைப்படுவது அந்தப் பிரச்சினையைப் பற்றியே மீண்டும் மீண்டும் சிந்திப்பதல்ல. அதிலிருந்து சிறிது நேரம் மனதளவில் விலகி நிற்பதுதான்.

அப்படிப்பட்ட ஒரு வாய்ப்பை உலகியலுக்கு அப்பாற்பட்ட ஈடுபாடுகள் நமக்கு வழங்குகின்றன.

ஒருவர் இசையில் ஆழ்ந்திருக்கும்போது அலுவலகப் பிரச்சினைகளைப் பற்றி நினைப்பதில்லை. ஓர் ஓவியத்தை வரைவதில் மூழ்கியிருக்கும் ஒருவர் அன்றைய தோல்விகளைப் பற்றிக் கவலைப்படாமல் இருக்கலாம். ஒரு நல்ல நூலை வாசிக்கும் ஒருவர் சிறிது நேரம் தன்னுடைய வாழ்க்கையிலிருந்து வெளியேறி முற்றிலும் வேறொரு உலகத்திற்குள் நுழைகிறார்.

இவை பிரச்சினைகளை மாயமாக மறையச் செய்வதில்லை. ஆனால் அவற்றால் மட்டுமே நிரப்பப்படாத ஒரு வாழ்க்கையை அனுபவிக்க உதவுகின்றன.

இறைநம்பிக்கை இல்லாதவர்களுக்கு அத்தகைய இடம் எங்கே இருக்கிறது?

இங்கு இயல்பாகவே ஒரு கேள்வி எழுகிறது.

பக்தியின் வழியாக ஒருவர் மனநிறைவை அடைய முடியும் என்றால், இறைநம்பிக்கை இல்லாத ஒருவர் என்ன செய்வது?

இன்றைய நவீனக் கல்வியும் அறிவியல் சிந்தனையும் பரவலாகியுள்ள சூழலில், பலருக்குப் பாரம்பரியமான பக்தி இயல்பான அனுபவமாக இருப்பதில்லை. சிலர் இறைநம்பிக்கை இல்லாதவர்களாக இருக்கலாம். இன்னும் சிலருக்கு வழிபாட்டில் ஆர்வம் இல்லாமல் இருக்கலாம்.

அப்படியானால் அவர்கள் உலகியலுக்கு அப்பாற்பட்ட மனவிடுதலையை அடைய முடியாதா?

நிச்சயமாக முடியும்.

ஜெயமோகன் அவர்கள் இந்த இடத்தில்தான் கலை, இலக்கியம், அறிவுச் செயல்பாடு, மனிதநேயச் சேவை போன்றவற்றின் முக்கியத்துவத்தை எடுத்துரைக்கிறார்.

ஒருவருக்கு இசை அந்த இடத்தை வழங்கலாம். இன்னொருவருக்கு ஓவியம் அல்லது சிற்பக்கலை அந்த அனுபவத்தை அளிக்கலாம். ஒருவருக்குப் புத்தகங்கள், மற்றொருவருக்கு வரலாற்று ஆய்வு, இன்னொருவருக்கு இயற்கையை ரசிப்பது என்று அந்தத் தனி உலகம் பல வடிவங்களில் அமையலாம்.

அந்தச் செயலின் மூலம் நமக்கு எவ்வளவு பணம் கிடைக்கிறது என்பதல்ல முக்கியம். அதில் ஈடுபடும்போது நாம் எவ்வளவு மனநிறைவை அனுபவிக்கிறோம் என்பதுதான் முக்கியம்.

ஒருவர் பாடுவதற்காகப் பாடலாம். ஓவியம் வரைவதற்காக ஓவியம் வரையலாம். வாசிப்பதன் மகிழ்ச்சிக்காகவே ஒரு நூலை வாசிக்கலாம்.

இந்த அனுபவங்களுக்கு வேறு எந்தக் காரணமும் தேவையில்லை.

ஓர் அகராதிக்குள் தன்னுடைய வாழ்க்கையைக் கண்ட மனிதர்

இந்தக் கருத்தை விளக்குவதற்காக ஜெயமோகன் அவர்கள் ஒரு மலையாள அறிஞரின் வாழ்க்கையை எடுத்துக்காட்டுகிறார்.

அவர் ஸ்ரீகண்டேஸ்வரம் பத்மநாப பிள்ளை. மலையாள மொழியின் முக்கியமான அகராதிகளில் ஒன்றான சப்ததாராவளி என்னும் அகராதியை உருவாக்கியவர்.

அவருடைய வாழ்க்கை எளிமையானதாகவோ, துன்பங்கள் இல்லாததாகவோ இருக்கவில்லை. வறுமை, நோய், குடும்பத்தில் ஏற்பட்ட இழப்புகள் எனப் பல துயரங்களை அவர் எதிர்கொண்டார்.

ஆனால் அத்தகைய சூழ்நிலைகளிலும் அவரைத் தொடர்ந்து இயங்கச் செய்த ஓர் ஈடுபாடு இருந்தது. அது மலையாளச் சொற்களைத் தொகுத்து அகராதியை உருவாக்கும் பணி.

ஆயிரக்கணக்கான சொற்களைச் சேகரித்து, அவற்றின் பொருள்களை ஆராய்ந்து, அவற்றை முறையாக ஒழுங்குபடுத்தும் செயலில் அவர் தன்னை முழுமையாக ஈடுபடுத்திக்கொண்டார்.

அந்தப் பணி அவருக்கு வெறும் எழுத்து வேலையாக இருக்கவில்லை. வாழ்க்கையின் துயரங்களிலிருந்து தற்காலிகமாக வெளியேறி, தன்னுடைய மனதை ஒருமுகப்படுத்திக்கொள்ளக்கூடிய ஓர் உலகமாக இருந்தது.

அவருடைய வாழ்க்கையில் துயரங்கள் மறைந்துவிடவில்லை. ஆனால் அந்த அகராதிப் பணியின் வழியாக அவற்றைத் தாங்கிக்கொள்ளும் மனநிலையையும் ஒரு தனித்துவமான நிறைவையும் அவர் கண்டடைந்ததாக ஜெயமோகன் விளக்குகிறார்.

இங்கு நமக்கு ஓர் உண்மை புரிகிறது.

ஒரு மனிதனுடைய வாழ்க்கையை அர்த்தமுள்ளதாக மாற்றுவது எப்போதும் மிகப்பெரிய வெற்றிகளாகவோ செல்வமாகவோ இருக்க வேண்டியதில்லை. சில நேரங்களில் ஒரு செயலில் அவர் கொண்டிருக்கும் ஆழமான ஈடுபாடே அவருடைய வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய மனநிறைவாக மாறிவிடுகிறது.

அந்தச் செயல் மற்றவர்களுக்கு எவ்வளவு சாதாரணமாகத் தோன்றினாலும், அதைச் செய்பவருக்கு அது ஒரு தனி உலகமாக இருக்கலாம்.

எல்லாவற்றையும் பணமாக மாற்ற வேண்டுமா?

நம்முடைய சமூகத்தில் ஆழமாகப் பதிந்திருக்கும் ஒரு மனநிலையைப் பற்றியும் ஜெயமோகன் அவர்கள் பேசுகிறார்.

ஒருவர் புத்தகம் படித்துக்கொண்டிருந்தால், அதனால் என்ன பயன் என்று கேட்கிறோம். ஒருவர் ஓவியம் வரையத் தொடங்கினால், அதை விற்றுப் பணம் சம்பாதிக்க முடியுமா என்று கேட்கிறோம். ஒருவர் இசை கற்றுக்கொண்டால், எப்போது மேடையில் பாடப்போகிறார் என்று கேட்கிறோம்.

எந்தச் செயலாக இருந்தாலும் அது ஏதாவது ஒரு வகையில் பொருளாதாரப் பயனை அளிக்க வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு நம்மிடையே இருக்கிறது.

இந்த மனநிலை உருவானதற்கும் ஒரு வரலாற்றுப் பின்னணி இருக்கிறது.

பல தலைமுறைகளாக நம்முடைய சமூகத்தில் பொருளாதாரப் பாதுகாப்பின்மை மிகப்பெரிய பிரச்சினையாக இருந்திருக்கிறது. அன்றாட உணவையும் அடிப்படைத் தேவைகளையும் நிறைவேற்றுவதற்கே கடுமையாக உழைக்க வேண்டிய சூழலில், எந்தச் செயலும் வாழ்க்கைக்குப் பயன்பட வேண்டிய கட்டாயம் இருந்தது.

அந்தச் சூழலில் உருவான சிந்தனை, இன்றும் பலருடைய வாழ்க்கையில் தொடர்கிறது.

பொருளாதாரப் பாதுகாப்பு இன்றும் எல்லோருக்கும் சமமாகக் கிடைத்துவிடவில்லை என்பதும் உண்மைதான். இருந்தாலும் ஓரளவு வசதிகளையும் ஓய்வு நேரத்தையும் பெற்றிருப்பவர்கள்கூட, தங்களுடைய ஒவ்வொரு செயலையும் அதன் பொருளாதார மதிப்பைக் கொண்டே அளவிடுகிறார்கள்.

நாம் ஒரு நல்ல உணவகத்திற்குச் சென்று சாப்பிடப் பணம் செலவழிக்கிறோம். பயணங்களுக்காகவும் பொழுதுபோக்கிற்காகவும் பல வசதிகளுக்காகவும் பணம் செலவழிக்கிறோம்.

ஆனால் ஒரு நல்ல இசை நிகழ்ச்சிக்குச் செல்லவோ, ஓவியம் கற்றுக்கொள்ளவோ, சிற்பக்கலை பற்றி அறிந்துகொள்ளவோ, விருப்பமான நூல்களை வாங்கிப் படிக்கவோ நேரத்தையும் பணத்தையும் செலவிடுவது தேவையற்றது என்று நினைக்கிறோம்.

இதில் ஒரு முரண்பாடு இருக்கிறது.

வாழ்க்கையை வசதியாக்குவதற்குப் பணம் செலவழிக்கத் தயாராக இருக்கும் நாம், வாழ்க்கையை அர்த்தமுள்ளதாகவும் மனநிறைவுள்ளதாகவும் மாற்றக்கூடிய அனுபவங்களுக்கு ஏன் அதே முக்கியத்துவத்தை அளிப்பதில்லை?

எல்லாச் செயல்களும் வருமானமாக மாற வேண்டிய அவசியமில்லை.

சில செயல்கள் நம்மை மகிழ்விப்பதற்காக மட்டுமே இருக்கலாம். சில செயல்கள் நம்முடைய அறிவை விரிவுபடுத்துவதற்காக இருக்கலாம். சில செயல்கள் உலகத்தை நாம் பார்க்கும் விதத்தையே மாற்றலாம்.

அவற்றுக்கான மதிப்பை எப்போதும் பணத்தில் கணக்கிட முடியாது.

பொழுதுபோக்கும் மனநிறைவும் ஒன்றா?

இன்றைய உலகில் நம்மைப் பொழுதுபோக்குவதற்கான வாய்ப்புகளுக்குக் குறைவில்லை. திரைப்படங்கள், தொலைக்காட்சித் தொடர்கள், சமூக வலைத்தளங்கள், காணொளிகள் என்று எண்ணற்ற விஷயங்கள் நம்முடைய கவனத்தை ஈர்த்துக்கொண்டிருக்கின்றன.

ஒரு காணொளி முடிந்தவுடன் இன்னொன்று தொடங்குகிறது. ஒரு திரைப்படத்தைப் பார்த்து முடித்ததும் அடுத்ததாக எதைப் பார்க்கலாம் என்று தேடுகிறோம். சமூக வலைத்தளங்களில் சில நிமிடங்கள் செலவிட நினைத்து, பல மணி நேரங்களைச் செலவிட்டுவிடுகிறோம்.

ஆனால் இத்தனை பொழுதுபோக்குகளுக்குப் பிறகும் நம்முடைய மனம் நிறைவடைந்திருக்கிறதா?

சில நேரங்களில் அதிகமான பொழுதுபோக்குகளே நமக்குச் சலிப்பை ஏற்படுத்துகின்றன. இருப்பினும் வேறு எதில் ஈடுபடுவது என்று தெரியாததால், மீண்டும் அதே செயல்களுக்குத் திரும்புகிறோம்.

ஏனென்றால் பொழுதைக் கழிப்பதற்கும் மனநிறைவை அடைவதற்கும் வேறுபாடு இருக்கிறது.

ஒரு நல்ல இசையை ஆழ்ந்து ரசிப்பதும், ஒரு நூலைப் படித்து அதன் கருத்துகளைப் பற்றி சிந்திப்பதும், ஒரு கலைவடிவத்தைப் புரிந்துகொள்ள முயல்வதும் வெறும் நேரத்தைக் கடத்தும் செயல்கள் அல்ல.

அவை நம்முடைய கவனத்தையும் ரசனையையும் அறிவையும் ஈடுபடுத்துகின்றன.

ஒரு நல்ல நூலைப் படித்து முடித்த பிறகும் அதிலுள்ள சில கருத்துகள் பல நாட்களுக்கு நம்முடைய மனதில் தொடர்ந்து இயங்கலாம். ஒரு சிற்பத்தை அதன் கலைநுட்பங்களை அறிந்தபிறகு பார்க்கும்போது, முன்பு கவனிக்காத பல விஷயங்கள் நமக்குத் தெரியலாம்.

இத்தகைய அனுபவங்கள் அந்தக் குறிப்பிட்ட நேரத்துடன் முடிந்துவிடுவதில்லை. அவை நம்முடைய வாழ்க்கை அனுபவத்தின் ஒரு பகுதியாக மாறிவிடுகின்றன.

கலைகள் நமக்கு இன்னொரு உலகத்தைத் திறக்கின்றன

ஜெயமோகன் அவர்கள் தன்னுடைய உரையில் பலருடைய கலை ஈடுபாடுகளை எடுத்துக்காட்டுகிறார்.

பரதநாட்டியத்தில் ஆழமான ஆர்வம் கொண்ட ஒருவர், ஆண்டுதோறும் பல இடங்களுக்குப் பயணம் செய்து நாட்டிய நிகழ்ச்சிகளைப் பார்க்கிறார். இன்னொருவர் இசை நிகழ்ச்சிகளைத் தொடர்ந்து தேடிச் செல்கிறார். மற்றொருவர் தமிழகத்தின் பல்வேறு பகுதிகளில் நடைபெறும் திருவிழாக்களைக் காண்பதையே தன்னுடைய வாழ்க்கையின் முக்கியமான ஈடுபாடாக வைத்திருக்கிறார்.

வெளியிலிருந்து பார்ப்பவர்களுக்கு இவை சாதாரணமான பொழுதுபோக்குகளாகத் தோன்றலாம்.

ஆனால் அந்த மனிதர்களுக்கு இத்தகைய அனுபவங்கள் அவர்களுடைய வாழ்க்கையின் ஒரு முக்கியமான பகுதியாக இருக்கின்றன.

அவர்களுக்கென்று ஓர் உலகம் உருவாகியிருக்கிறது. அந்த உலகத்தில் புதிய அனுபவங்கள் இருக்கின்றன. தொடர்ந்து கற்றுக்கொள்வதற்கான வாய்ப்புகள் இருக்கின்றன. எதிர்பார்ப்பும் ஆர்வமும் இருக்கின்றன.

உதாரணமாக, தமிழகத்தில் எத்தனையோ பழமையான கோயில்கள் இருக்கின்றன. அவற்றில் உள்ள சிற்பங்களை நாம் பலமுறை பார்த்திருக்கலாம். ஆனால் அந்தச் சிற்பங்களின் அமைப்பு, கலைநுட்பம், வரலாற்றுப் பின்னணி ஆகியவற்றை முறையாக அறிந்துகொண்ட பிறகு அவற்றைப் பார்க்கும் அனுபவமே வேறுபட்டதாக இருக்கும்.

முன்பு ஒரு கல்லாகவோ அலங்காரமாகவோ மட்டுமே தெரிந்த ஒரு சிற்பம், அதற்குப் பின்னால் இருக்கும் கலைஞனின் கற்பனையையும் உழைப்பையும் வெளிப்படுத்தத் தொடங்குகிறது.

ஒருமுறை நம்முடைய ரசனைக்கான கண்கள் திறந்துவிட்டால், அதன்பிறகு உலகத்தில் கவனிப்பதற்கும் அனுபவிப்பதற்கும் எவ்வளவோ விஷயங்கள் இருப்பதை உணர முடியும்.

இசை, ஓவியம், சிற்பம், இலக்கியம், நாட்டியம் என ஒவ்வொரு கலையும் நமக்கு இதுவரை அறியாத இன்னொரு உலகத்தை அறிமுகப்படுத்தக்கூடும்.

அந்த உலகத்திற்குள் நுழைந்த பிறகு, நம்முடைய வாழ்க்கை வேலை, வருமானம், குடும்பப் பொறுப்புகள் ஆகியவற்றால் மட்டுமே நிரப்பப்பட்ட ஒன்றாக இருப்பதில்லை.

அதற்கு அப்பாலும் நாம் வாழ்வதற்கான காரணங்கள் இருப்பதை உணரத் தொடங்குகிறோம்.

நமக்கான அந்தத் தனி உலகத்தை எப்படிக் கண்டுபிடிப்பது?

இவ்வளவு நேரம் வாசித்த பிறகு நமக்குள் ஒரு கேள்வி எழலாம்.

எனக்குப் பிடித்த கலை எது என்றே எனக்குத் தெரியவில்லை. புத்தகங்கள் படிக்கும் பழக்கம் இல்லை. இசையைப் பற்றிய அறிவும் இல்லை. அப்படியானால் நான் எங்கிருந்து தொடங்குவது?

இதற்கும் ஜெயமோகன் அவர்கள் ஓர் எளிய வழியைச் சொல்கிறார்.

முதலில் ஏதாவது ஒன்றைச் செய்து பார்க்க வேண்டும்.

நமக்கு எதில் உண்மையான ஆர்வம் இருக்கிறது என்பதைத் தொடக்கத்திலேயே கண்டுபிடிக்க முடியாது. வெவ்வேறு அனுபவங்களின் வழியாகத்தான் அதை அறிந்துகொள்ள முடியும்.

ஒரு நூலை எடுத்துப் படிக்கலாம். இதுவரை கேட்டிராத ஓர் இசை வடிவத்தைக் கேட்கலாம். ஒரு கலை நிகழ்ச்சிக்குச் செல்லலாம். ஓவியம் வரைய முயற்சிக்கலாம். வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க ஓர் இடத்திற்குச் சென்று அதைப் பற்றி அறிந்துகொள்ளலாம்.

சில விஷயங்கள் நமக்குப் பிடிக்காமல் போகலாம். அதில் தவறேதும் இல்லை.

ஆனால் சில அனுபவங்கள் நம்மை எதிர்பாராத விதமாக ஈர்க்கக்கூடும். ஒரு விஷயத்தைப் பற்றி மேலும் அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற ஆர்வம் ஏற்படலாம். மீண்டும் மீண்டும் அதில் ஈடுபட வேண்டும் என்று தோன்றலாம்.

அப்படித்தான் நமக்கான தனி உலகம் மெதுவாக உருவாகிறது.

இங்கு மற்றவர்களைப் பின்பற்ற வேண்டிய அவசியமில்லை.

ஒருவருக்கு இலக்கியம் மிகப்பெரிய மனநிறைவை அளிக்கலாம். இன்னொருவருக்கு அதே அனுபவத்தை இசை வழங்கலாம். மற்றொருவருக்குத் தன்னார்வத் தொண்டு அல்லது அறிவியல் ஆராய்ச்சி அந்த இடத்தை அளிக்கலாம்.

எது சிறந்தது என்ற போட்டி இங்கு தேவையில்லை.

நம்மை உண்மையாக ஈர்க்கக்கூடியது எது என்பதைக் கண்டுபிடிப்பதுதான் முக்கியம்.

அதேபோல இந்த ஈடுபாடு இன்னொரு கடமையாக மாறிவிடக்கூடாது. தினமும் குறிப்பிட்ட எண்ணிக்கையிலான புத்தகங்களைப் படித்தே ஆக வேண்டும் என்றோ, ஒரு கலைத்துறையில் மற்றவர்களை விடச் சிறந்து விளங்க வேண்டும் என்றோ நம்மை நாமே கட்டாயப்படுத்திக்கொள்ள வேண்டியதில்லை.

ஏனென்றால் நாம் தேடுவது இன்னொரு போட்டியல்ல. போட்டிகளுக்கு அப்பாற்பட்ட ஓர் இடம்.

வாழ்க்கையின் அர்த்தம் வெற்றியில் மட்டுமே இருக்கிறதா?

நாம் வாழ்க்கையின் வெற்றியைப் பெரும்பாலும் சில வெளிப்புற அளவுகோல்களின் வழியாகத்தான் மதிப்பிடுகிறோம்.

ஒருவர் எவ்வளவு சம்பாதிக்கிறார், என்ன பதவியில் இருக்கிறார், அவரிடம் எவ்வளவு சொத்து இருக்கிறது, சமூகத்தில் அவருக்கு என்ன மதிப்பு இருக்கிறது என்பவற்றை வைத்தே அவர் வெற்றிகரமாக வாழ்கிறாரா என்பதைத் தீர்மானிக்க முயல்கிறோம்.

ஆனால் இந்த அளவுகோல்களால் ஒருவருடைய வாழ்க்கையின் முழுமையை மதிப்பிட முடியுமா?

ஒருவர் பொருளாதார ரீதியாக நல்ல நிலையில் இருக்கலாம். ஆனால் அவருடைய வாழ்க்கையில் எந்த விஷயத்தின்மீதும் ஆழமான ஆர்வம் இல்லாமல் இருக்கலாம். வேலை முடிந்த பிறகு என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் சலிப்படைந்திருக்கலாம்.

மற்றொருவர் சாதாரணமான பொருளாதார நிலையில் வாழ்ந்தாலும், இலக்கியம், இசை, கலை அல்லது வேறொரு அறிவுச் செயல்பாட்டில் ஆழமாக ஈடுபட்டிருக்கலாம். அந்த ஈடுபாடு அவருக்கு வாழ்க்கையை அர்த்தமுள்ளதாக உணரச் செய்யலாம்.

இதன் பொருள் பணம் தேவையில்லை என்பதல்ல. பொருளாதாரப் பாதுகாப்பு மனித வாழ்க்கைக்கு மிகவும் அவசியமானது. வறுமையையும் அன்றாட வாழ்க்கையின் சிரமங்களையும் வெறும் மனநிறைவால் மட்டும் கடந்து சென்றுவிட முடியாது.

ஆனால் பொருளாதாரத் தேவைகளை நிறைவேற்றுவது மட்டுமே மனித வாழ்க்கையின் இறுதி நோக்கமாக இருக்க வேண்டியதில்லை.

வாழ்க்கையை நடத்துவதற்கான வழிகளை நாம் தேடுகிறோம். அதே நேரத்தில், அந்த வாழ்க்கையை ஏன் வாழ்கிறோம் என்ற கேள்விக்கும் நமக்குள் ஒரு பதில் இருக்க வேண்டும்.

நம்முடைய வேலை நமக்கு வருமானத்தை அளிக்கலாம். குடும்பம் அன்பையும் உறவுகளையும் அளிக்கலாம். ஆனால் நம்முடைய ரசனையையும் சிந்தனையையும் முழுமையாக வெளிப்படுத்திக்கொள்ளும் தனிப்பட்ட ஓர் உலகமும் நமக்கு இருக்கலாம்.

அந்த உலகம் நம்முடைய அன்றாட வாழ்க்கையுடன் போட்டியிடுவதில்லை. மாறாக, வாழ்க்கையை மேலும் ஆழமாக அனுபவிக்க உதவுகிறது.

முடிவாக...

ஒரு நாளில் இருபத்து நான்கு மணி நேரம் இருக்கிறது. அதில் பெரும்பாலான நேரத்தை நாம் வேலைக்கும் குடும்பத்திற்கும் மற்ற கடமைகளுக்கும் செலவிடுகிறோம்.

அது இயல்பானதுதான்.

ஆனால் அந்த இருபத்து நான்கு மணி நேரத்தில் சிறிதளவு நேரமாவது நமக்காக, நம்முடைய மனநிறைவுக்காக, எந்தப் பலனையும் எதிர்பார்க்காமல் செலவிட முடியுமா?

பணம் சம்பாதிப்பதற்காக அல்லாமல் ஒரு நூலைப் படிக்க முடியுமா? மற்றவர்களிடம் பாராட்டு பெறுவதற்காக அல்லாமல் ஒரு பாடலைப் பாட முடியுமா? எந்தச் சாதனையையும் நோக்கமாகக் கொள்ளாமல் ஓவியம் வரைய முடியுமா? நம்முடைய அறிவை விரிவுபடுத்திக்கொள்வதற்காக மட்டுமே ஒரு புதிய விஷயத்தைக் கற்றுக்கொள்ள முடியுமா?

இத்தகைய செயல்களுக்கெல்லாம் உடனடியாக ஒரு பயன் தெரியாமல் இருக்கலாம்.

ஆனால் ஒவ்வொரு நாளும் அவற்றுக்காக நாம் செலவிடும் சிறிய நேரம், காலப்போக்கில் நம்முடைய வாழ்க்கையின் மிக முக்கியமான பகுதியாக மாறக்கூடும்.

அன்றாடப் பிரச்சினைகளிலிருந்து சிறிது நேரம் விலகி நிற்கவும், வாழ்க்கையை வேறொரு கோணத்தில் பார்க்கவும், நம்முடைய மனதிற்குள் புதிய அனுபவங்களை உருவாக்கிக்கொள்ளவும் அவை உதவக்கூடும்.

இறுதியில் ஜெயமோகன் அவர்கள் முன்வைக்கும் கருத்து நம்மை ஓர் அடிப்படையான உண்மையை நோக்கி அழைத்துச் செல்கிறது.

உலகியலுக்கு அப்பால் நாம் உருவாக்கிக்கொள்ளும் அந்தத் தனி உலகம்தான், உலகியல் வாழ்க்கையையும் அர்த்தமுள்ளதாக உணர உதவுகிறது.

நாம் வாழ்வதற்காக வேலை செய்கிறோம். ஆனால் வேலை செய்வதற்காக மட்டுமே வாழ வேண்டியதில்லை.

நாம் பணம் சம்பாதிக்கிறோம். ஆனால் எல்லா மகிழ்ச்சிகளையும் பணத்தால் மட்டுமே அளவிட வேண்டியதில்லை.

நாம் பலருக்காகப் பல பொறுப்புகளை நிறைவேற்றுகிறோம். ஆனால் அவற்றுக்கெல்லாம் நடுவில், நமக்கென்று ஒரு வாழ்க்கையும் இருக்க வேண்டும்.

ஒருநாள் நம்முடைய வேலைகளும் பொறுப்புகளும் குறையும்போது, நம்முடைய நேரத்தை எதற்காகச் செலவிடுவது என்று தெரியாமல் நிற்கக்கூடாது.

அந்த நேரத்தில் நம்மை வரவேற்க ஒரு நூல் இருக்கலாம். ஓர் இசை இருக்கலாம். ஒரு கலை இருக்கலாம். நம்முடைய அறிவையும் ரசனையையும் தொடர்ந்து வளர்த்துக்கொள்ளும் ஓர் உலகம் இருக்கலாம்.

அதற்கான முதல் அடியை இன்றே எடுத்துவைக்கலாம்.

ஏனென்றால் வாழ்க்கையின் உண்மையான நிறைவு என்பது நாம் எவ்வளவு சம்பாதித்தோம் என்பதில் மட்டும் இல்லை. நமக்குக் கிடைத்த வாழ்க்கையை எவ்வளவு ஆழமாக அனுபவித்தோம் என்பதிலும் இருக்கிறது.

வாசகர்களிடம் ஒரு கேள்வி

உங்களுடைய அன்றாட வாழ்க்கையில் வேலை, குடும்பம், பணம் போன்ற தேவைகளுக்கு அப்பால், உங்களுக்காக மட்டுமே நீங்கள் செய்யும் ஒரு செயல் இருக்கிறதா? புத்தகம் வாசிப்பதோ, இசை கேட்பதோ, ஓவியம் வரைவதோ அல்லது வேறு ஏதாவது ஒரு தனிப்பட்ட ஆர்வமோ இருக்கலாம்.

அந்தச் செயல் உங்களுடைய வாழ்க்கையில் என்ன மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கிறது? உங்கள் அனுபவங்களையும் எண்ணங்களையும் கீழே பின்னூட்டத்தில் பகிர்ந்துகொள்ளுங்கள். ஒருவேளை உங்களுடைய அனுபவம், இன்னொருவர் தனக்கான உலகத்தைக் கண்டுபிடிக்க உதவக்கூடும்.

எழுத்தாளர் ஜெயமோகன் அவர்களின் உலகியலுக்கு அப்பாற்பட்ட மனவெளி, கலை ஈடுபாடு மற்றும் வாழ்க்கையின் நிறைவு குறித்த சொற்பொழிவு. உரையின் மையக் கருத்துகளை அடிப்படையாகக் கொண்டு, வாசகர்கள் எளிதில் புரிந்துகொள்ளும் வகையில் இக்கட்டுரை தொகுத்து எழுதப்பட்டுள்ளது.

மூல உரை: https://youtu.be/IhKFHZJ8Ajo