அந்தச் செய்தித்தாளில் நாளைய தேதி அச்சிடப்பட்டிருந்தது.
அதுதான் விசித்திரம்.
இன்று ஜூன் 14.
ஆனால் அந்தச் செய்தித்தாளின் முதல் பக்கத்தில் பெரிய எழுத்துகளில் ஜூன் 15 என்று இருந்தது.
காலையில் வேலைக்குச் செல்லும் அவசரத்தில் அதை வாங்கியிருந்தாள் மித்ரா.
இருபத்தாறு வயது. ஒரு தனியார் பள்ளியில் தமிழ் ஆசிரியை. புத்தகங்கள் படிப்பதும், செய்தித்தாளில் வரும் சிறிய செய்திகளைக்கூட விடாமல் வாசிப்பதும் அவளுடைய பழக்கம்.
"என்னடா இது? நாளைய தேதியை இன்னைக்கே போட்டிருக்காங்க?"
அவள் சிரித்துக்கொண்டே செய்தித்தாளைப் புரட்டினாள்.
மூன்றாவது பக்கத்தில் ஒரு செய்தி அவள் கவனத்தை ஈர்த்தது.
"பேருந்து நிலையம் அருகே மரம் விழுந்து போக்குவரத்து பாதிப்பு."
செய்தியின் கீழே நேரமும் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.
ஜூன் 15, காலை 9:40.
"நடக்காத விஷயத்துக்கே செய்தி போட்டிருக்காங்களே!"
அச்சுப் பிழை என்று நினைத்து செய்தித்தாளை மடித்து வைத்துவிட்டாள்.
ஆனால் மறுநாள் காலை 9:40 மணிக்கு, பேருந்து நிலையம் அருகே இருந்த பழைய புளியமரம் ஒன்று சாலையில் விழுந்தது.
அதிர்ஷ்டவசமாக யாருக்கும் காயமில்லை.
மித்ராவுக்கு உடம்பெல்லாம் சிலிர்த்தது.
அவள் வீட்டுக்கு ஓடினாள்.
நேற்று வாங்கிய செய்தித்தாளை எடுத்துப் பார்த்தாள்.
மரம் விழுந்த இடம், நேரம், புகைப்படத்தில் தெரிந்த கடை என்று எல்லாமே அப்படியே பொருந்தின.
அடுத்த நாள் அதிகாலை, அதே செய்தித்தாள் கடைக்குச் சென்றாள்.
கடையில் வயதான ஒருவர் அமர்ந்திருந்தார்.
வெள்ளைச் சட்டை. நரைத்த முடி. தடித்த கண்ணாடி.
"தாத்தா, நேத்து இங்க வாங்கின பேப்பர்ல நாளைய தேதி போட்டிருந்துச்சு."
"அப்படியா?"
"ஆமா. அதுல வந்த செய்தி இன்னைக்குத்தான் நடந்துச்சு."
அவர் எந்த ஆச்சரியமும் காட்டவில்லை.
"இன்னைக்கும் வேணுமா?"
மித்ரா அவரைச் சந்தேகமாகப் பார்த்தாள்.
"கொடுங்க."
அவர் ஒரு செய்தித்தாளை எடுத்துக் கொடுத்தார்.
அதிலும் நாளைய தேதி.
மித்ரா உடனே முதல் பக்கத்தைப் பார்த்தாள்.
பெரிய செய்தி எதுவுமில்லை.
இரண்டாவது பக்கத்தில் ஊராட்சி மன்றக் கூட்டம் பற்றிய தகவல்.
நான்காவது பக்கத்தில் ஒரு சிறிய செய்தி.
"கோவில் திருவிழாவில் தங்கச் சங்கிலி மாயம்."
அதைப் படித்துவிட்டு மித்ரா கடைக்காரரைப் பார்த்தாள்.
"தாத்தா, இது எப்படி?"
"எது எப்படி?"
"நாளைக்கு நடக்கப்போற விஷயம் இன்னைக்கே பேப்பர்ல எப்படி வருது?"
அவர் கண்ணாடியைக் கழற்றித் துடைத்தார்.
"அது எனக்குத் தெரியாதும்மா."
"அப்போ இந்தப் பேப்பர் எங்கிருந்து வருது?"
"காலையில கடையைத் திறக்கும்போது கட்டு இங்க இருக்கும்."
"யார் கொண்டுவராங்க?"
"தெரியாது."
"என்ன தாத்தா, எல்லாத்துக்கும் தெரியாதுன்னு சொல்றீங்க!"
அவர் சிரித்தார்.
"எல்லாத்தையும் தெரிஞ்சுக்கணும்னு அவசியமில்லையே."
மித்ராவுக்குக் கோபமாக இருந்தது.
ஆனால் ஆர்வம் அதைவிட அதிகமாக இருந்தது.
அன்று மாலை கோவில் திருவிழாவுக்குச் சென்றாள்.
செய்தித்தாளில் குறிப்பிட்டிருந்த நேரத்தில் கூட்டம் அதிகமாக இருந்தது.
ஒரு பெண் திடீரென்று கத்தினாள்.
"ஐயோ! என் செயினைக் காணோம்!"
மித்ரா அதிர்ந்துபோனாள்.
இரண்டாவது செய்தியும் உண்மையாகிவிட்டது.
இது வெறும் தற்செயலாக இருக்க முடியாது.
அன்று இரவு அவளுக்குத் தூக்கம் வரவில்லை.
ஒரு கேள்வி மட்டும் மனதுக்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்தது.
நாளை என்ன நடக்கப்போகிறது என்று இன்றே தெரிந்தால், அதை மாற்ற முடியுமா?
மறுநாள் செய்தித்தாளை வாங்கியதும் அவள் கைகள் நடுங்கின.
ஐந்தாவது பக்கத்தில் ஒரு செய்தி.
"நூறு ஆண்டுகள் பழமையான பொதுநூலகத்தில் தீ விபத்து. ஆயிரக்கணக்கான நூல்கள் சேதம்."
அதற்குக் கீழே ஒரு புகைப்படம்.
கருகிய புத்தகங்கள்.
உடைந்த ஜன்னல்கள்.
புகை படிந்த சுவர்கள்.
அந்த நூலகம் மித்ராவுக்குப் பழக்கமான இடம்.
பள்ளிக்கூட நாட்களில் வாரம் தவறாமல் அங்கே செல்வாள். அவள் முதன்முதலில் படித்த புதுமைப்பித்தன் கதைகள், பாரதியார் கவிதைகள், கல்கியின் நாவல்கள் எல்லாமே அந்த நூலகத்திலிருந்துதான் தொடங்கின.
இப்போது அங்கே பெரும்பாலும் வயதானவர்கள்தான் வருவார்கள்.
நூலகத்தைப் பராமரிக்கும் ராமசாமி ஐயாவுக்கு எழுபது வயதிருக்கும்.
செய்தித்தாளில் விபத்து நடந்த நேரம் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.
இரவு 11:20.
மித்ரா கடிகாரத்தைப் பார்த்தாள்.
காலை 8:15.
இன்னும் பதினைந்து மணி நேரம் இருந்தது.
நேராக நூலகத்திற்குச் சென்றாள்.
"ஐயா, இன்னைக்கு ராத்திரி இங்க தீப்பிடிக்க வாய்ப்பிருக்கு."
ராமசாமி அவளை விசித்திரமாகப் பார்த்தார்.
"என்னம்மா சொல்ற?"
"எப்படிச் சொல்றதுன்னு தெரியல. ஆனா நான் சொல்றத நம்புங்க."
அவள் செய்தித்தாளைக் காட்டினாள்.
ராமசாமி கண்ணாடியை மாட்டிக்கொண்டு படித்தார்.
"அட, இது நம்ம நூலகமாச்சே!"
"ஆமா ஐயா."
"ஆனா இன்னும் தீப்பிடிக்கலையே?"
"அதான் சொல்றேன். தீப்பிடிக்கிறதுக்கு முன்னாடி ஏதாவது செய்யணும்."
ராமசாமி சிரித்தார்.
"இதெல்லாம் யாரோ விளையாட்டுக்குப் போட்டிருப்பாங்கம்மா."
"ஐயா, தயவுசெய்து ஒருமுறை மின்சார வயரையாவது சரிபார்க்கச் சொல்லுங்க."
அவள் விடவில்லை.
இறுதியில் ராமசாமி ஒப்புக்கொண்டார்.
மின்சாரப் பணியாளர் வரவழைக்கப்பட்டார்.
பழைய கட்டடத்தின் பின்புற அறையில் இருந்த மின் இணைப்புகள் பல வருடங்களாக மாற்றப்படவில்லை.
ஒரு இடத்தில் வயரின் மேற்புற உறை உருகியிருந்தது.
அதற்கருகில் பழைய காகிதக் கட்டுகளும் இருந்தன.
"நல்லவேளை இப்பவே பார்த்தோம். இந்த வயர்ல எப்ப வேணாலும் தீப்பிடிச்சிருக்கலாம்," என்றார் பணியாளர்.
மித்ராவுக்கு நிம்மதியாக இருந்தது.
அந்த இணைப்பு முழுவதுமாக மாற்றப்பட்டது.
பாதுகாப்புக்காக அன்று இரவு நூலகத்தின் மின் இணைப்பு துண்டிக்கப்பட்டது.
மித்ரா இரவு பத்து மணிக்கே நூலகத்திற்குச் சென்றுவிட்டாள்.
ராமசாமியும் அங்கே இருந்தார்.
11:00.
11:10.
11:19.
11:20.
எதுவும் நடக்கவில்லை.
11:30.
நூலகம் அமைதியாக இருந்தது.
மித்ராவின் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.
அவள் செய்தித்தாளை மீண்டும் எடுத்துப் பார்த்தாள்.
கருகிய புத்தகங்கள் இருந்த புகைப்படம் இன்னும் அப்படியேதான் இருந்தது.
ஆனால் அந்தக் காட்சி நிஜத்தில் நிகழவில்லை.
"என்னம்மா, சந்தோஷம்தானே?" என்று ராமசாமி கேட்டார்.
மித்ரா சிரித்தாள்.
"ஆமா ஐயா."
அன்று இரவு, அவள் வெகுநேரம் நூலகத்தின் படிக்கட்டில் அமர்ந்திருந்தாள்.
முதன்முதலாக எதிர்காலத்தைப் பற்றிய பயம் அவளுக்கு இல்லை.
அடுத்த நாள் காலை மீண்டும் செய்தித்தாள் கடைக்குச் சென்றாள்.
கடை பூட்டியிருந்தது.
அதன் முன் செய்தித்தாள் கட்டுகள் எதுவும் இல்லை.
அருகிலிருந்த பூக்கடைக்காரரிடம் கேட்டாள்.
"அண்ணா, இங்க பேப்பர் வித்த தாத்தா எங்கே?"
"எந்தத் தாத்தாம்மா?"
"இங்கதான் தினமும் உட்கார்ந்திருப்பாரே. வெள்ளைச் சட்டை, கண்ணாடி..."
"இந்தக் கடையா?"
"ஆமா."
"இந்தக் கடை பூட்டி ஆறு மாசமாச்சும்மா. இதுல முன்னாடி ஒரு தையல்காரர் இருந்தாரு."
மித்ரா நம்ப முடியாமல் கடையைப் பார்த்தாள்.
பழைய இரும்புக் கதவு.
துருப்பிடித்த பூட்டு.
கதவின் ஓரங்களில் சிலந்தி வலைகள்.
நேற்று வரைக்கும் இங்கே ஒருவர் செய்தித்தாள் விற்றுக் கொண்டிருந்ததற்கான எந்த அடையாளமும் இல்லை.
அவள் கைப்பையிலிருந்த செய்தித்தாளை எடுத்தாள்.
அதில் இன்னும் நாளைய தேதிதான் இருந்தது.
ஆனால் பக்கங்களைப் புரட்டியபோது அவள் அதிர்ந்தாள்.
நேற்று நூலகம் எரிந்ததாக வந்திருந்த செய்தி இப்போது மாறியிருந்தது.
அதே இடத்தில் ஒரு புதிய தலைப்பு.
"முன்னெச்சரிக்கை நடவடிக்கையால் பழமையான நூலகம் தீ விபத்திலிருந்து தப்பியது."
அதற்குக் கீழே மித்ராவின் புகைப்படம்.
அவள் முகத்தில் தன்னையறியாமல் ஒரு புன்னகை தோன்றியது.
மீண்டும் முதல் பக்கத்தைப் புரட்டினாள்.
அதில் நாளை நடைபெறவிருந்த இன்னும் பல நிகழ்வுகள் அச்சிடப்பட்டிருந்தன.
சில நல்ல செய்திகள்.
சில கெட்ட செய்திகள்.
அவள் அவற்றை ஒவ்வொன்றாகப் படித்தாள்.
இறுதிப் பக்கத்தின் கீழே, இதுவரை கவனிக்காத ஒரு சிறிய வாசகம் இருந்தது.
"நாளை என்பது முன்கூட்டியே எழுதப்பட்ட முடிவல்ல. இன்று நாம் செய்யும் செயல்களின் தொடர்ச்சி."
மித்ரா செய்தித்தாளை மடித்தாள்.
இப்போது அவளுக்குப் புரிந்தது.
அந்தச் செய்தித்தாள் எதிர்காலத்தைப் பற்றிச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தது.
ஆனால் எதிர்காலம் அதன் சொற்களுக்குக் கட்டுப்படவில்லை.
பல ஆண்டுகள் கடந்தன.
மித்ரா இன்னும் அதே ஊரில்தான் வாழ்ந்தாள்.
அந்த மர்மமான செய்தித்தாள் கடை மீண்டும் திறக்கப்படவே இல்லை.
அவளுக்கு நாளைய செய்தித்தாள் இனி கிடைக்கவும் இல்லை.
ஆனால் அவளுடைய வாழ்க்கையில் ஒரு பழக்கம் மட்டும் உருவாகியிருந்தது.
ஒவ்வொரு காலையிலும் செய்தித்தாளைப் படித்துவிட்டு, அதிலுள்ள ஏதாவது ஒரு பிரச்சினைக்குத் தன்னால் என்ன செய்ய முடியும் என்று யோசிப்பாள்.
சில நேரங்களில் அவளால் உதவ முடிந்தது.
சில நேரங்களில் முடியவில்லை.
ஒருநாள் அவளுடைய மாணவி கேட்டாள்.
"மிஸ், நீங்க ஏன் எப்பவும் நல்ல செய்தி வரணும்னு சொல்றீங்க? கெட்ட செய்தியும் வரத்தானே செய்யும்?"
மித்ரா சிறிது நேரம் யோசித்தாள்.
பிறகு சொன்னாள்.
"நல்ல செய்தி வரணும்னு ஆசைப்படுறதுல தப்பில்லம்மா. ஆனா நல்ல செய்தி வர்றதுக்காக மட்டும் காத்திருந்தா போதாது."
"அப்போ என்ன பண்ணணும் மிஸ்?"
மித்ரா சிரித்தாள்.
"நம்மால முடிஞ்சா, நாளைய நல்ல செய்திக்கு நாமே ஒரு காரணமா இருக்கணும்."
அன்று மாலை பள்ளி முடிந்து வீட்டுக்குத் திரும்பும்போது, தெருவோரத்தில் ஒரு சிறுவன் செய்தித்தாள் விற்றுக்கொண்டிருந்தான்.
"அக்கா, பேப்பர் வேணுமா?"
மித்ரா ஒரு பிரதியை வாங்கினாள்.
அதன் தேதியைப் பார்த்தாள்.
இன்றைய தேதிதான்.
அவள் சிரித்தபடி நடக்கத் தொடங்கினாள்.
சில அடிகள் சென்றதும் சிறுவன் பின்னாலிருந்து கத்தினான்.
"அக்கா!"
அவள் திரும்பினாள்.
"என்னப்பா?"
"அந்தப் பேப்பர் இல்லக்கா. உங்களுக்கு இந்தப் பேப்பர்தான் கொடுக்கச் சொன்னாங்க."
அவன் மடித்து வைத்திருந்த இன்னொரு செய்தித்தாளை நீட்டினான்.
"யார் கொடுத்தாங்க?"
"ஒரு தாத்தா."
மித்ராவின் இதயம் ஒரு கணம் நின்றதுபோல இருந்தது.
"என்ன தாத்தா?"
"வெள்ளைச் சட்டை போட்டிருந்தாரு. கண்ணாடி போட்டிருந்தாரு."
அவள் செய்தித்தாளை வாங்கி அவசரமாகப் பிரித்தாள்.
அதில் நாளைய தேதி இருந்தது.
ஆனால் இந்த முறை...
எல்லாப் பக்கங்களும் காலியாக இருந்தன.
முதல் பக்கத்தின் நடுவில் மட்டும் ஒரு வரி.
"இனி நீயே எழுது."