ஒவ்வொரு ஊருக்கும் ஒரு வாசனை இருக்கிறது. எங்கள் ஊருக்கு ஈரமான மண்ணின் வாசனை. நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு அந்தச் சிறிய பேருந்து நிறுத்தத்தில் இறங்கியபோது, ஊர் என்னை ஒரு பழைய நண்பனைப் போல வரவேற்றது.
மாறாத ஒரு பாதை
வீட்டுக்குப் போகும் பாதையில் அதே வேப்பமரம். அதன் நிழலில் அமர்ந்திருந்தவர்கள் மட்டும் புதியவர்கள். ஓரமாக ஓடிய சிறுவனிடம் வழி கேட்டேன். அவன் கை நீட்டிய திசையில் என் குழந்தைப் பருவம் காத்திருந்தது.
பாட்டியின் வீட்டுக் கதவைத் திறந்ததும் ஒரு காற்று வந்து முகத்தைத் தொட்டது. அந்தக் காற்றில் நான் பள்ளிக்குச் சென்ற காலைகளும், நண்பர்களுடன் விளையாடிய மாலைகளும் இருந்தன. சுவரில் இருந்த கடிகாரம் இன்னும் மெதுவாகவே ஓடியது.
நாம் விட்டுச் சென்ற இடங்கள் நம்மை மறந்துவிடுவதில்லை. மீண்டும் வருவதற்கு ஒரு கதவைத் திறந்தே வைத்திருக்கின்றன.
அன்று மாலை வாசலில் அமர்ந்து தேநீர் குடித்தேன். தெருவின் கடைசியில் விளக்கு எரிந்தது. மாடுகளை ஓட்டிக்கொண்டு வந்தவர் தலையசைத்துச் சிரித்தார். என்னைத் தெரிந்திருக்க வேண்டிய அவசியமில்லை. அந்தச் சிரிப்பே போதுமானதாக இருந்தது.
நகரம் எனக்குப் பல வாய்ப்புகளைத் தந்திருக்கிறது. ஆனால் இங்கேதான் நேரம் கொஞ்சம் மெதுவாக நடக்கிறது. நம் வாழ்க்கையில் திரும்பிப் பார்க்க வேண்டிய இடங்கள் சில இருக்கின்றன. அவற்றில் ஒன்று வீடு. இன்னொன்று நாம் நாமாக இருந்த ஒரு காலம்.
அடுத்த நாள் கிளம்பும்போது பாட்டி வாசலில் நின்றாள். “அடிக்கடி வா” என்றாள். அந்த இரண்டு சொற்களுக்குள் ஒரு முழு உலகமும் இருந்தது